Paul Verlaine - Vrij Werk

Vriendinnen 3/6

Per Amica Silentia

Een mousseline gordijn vangt statig en gedegen
Van de nachtlamppit het vale schijnen
Dat haar golvend opaline doet bewegen
Volgens mysterieuze fijne schaduwlijnen.

En het baldakijn van Adeline’s grote bed
Werd met je lacherige stem omgeven,
Je stem, aanhalerig, in zilverglans gebed,
Wordt met een ander, heftiger, verweven.

“Minnen, laat ons minnen !” zongen zij tezamen
Adeline en Claire, een offer van het wonderlijk
Verlangen van verheven zielen, in hun stem gelijk.

Bemin, o ja bemin! Wie eenzaam is zal het beamen,
Want in deze dagen waar het goede keert,
Is het Stygmatus, met zijn roem, die jullie eert.