|
Blz 280. Na de 'Islandsuite' slaat een deel van het gezelschap de handen in mekaar voor een nieuwe productie met internationale allures, 'Het Zwarte Goud'. Het wordt een hommage aan de mijnwerker, maar omdat die mijnwerker in heel de wereld hetzelfde leed en lot beschoren is, putten we uit een internationaal repertoire. In Brussel hebben we al snel contact met Maurice Le Gaulois en Pat Kilbride.
De eerste is een Fransman in ballingschap, hij deserteerde ten tijde van de Algerijnse oorlog uit het Franse leger Vlnr: Dirk, Maurice Le Gaulois, juan, Pat Kilbride, en mag Frankrijk niet meer in. Hij speelt accordeon en zingt. De tweede is een Ier die na veel omwegen in België is beland. Ooit speelde hij bij The Battlefield Band, in België werkt hij aan een solocarrière. Hij speelt gitaar en zingt. Met Maurice en Pat hebben we alvast twee native I speakers in huis voor de Franse en Engelse nummers. Wannes Van de Velde doet de Vlaamse en Duitse, Juan Masondo doet de Spaanse en Dirk zorgt naast Spaanse en Vlaamse ook voor een merkwaardige Italiaanse inbreng. Frans leven komt er ook weer bij op piano en bas en op de plaat (en soms ook bij live-uitvoeringen) hebben we ook nog John Kirkpatrick op concertina en Alfredo Marcucci op bandoneon. Om het helemaal vol te laten klinken, zijn er Roger Derongé op trompet en Mare Godfroid op trombone. Samen met de hobo van Dirk is dat een stevige blazerssectie. Het wordt een prachtig programma dat overal enthousiast wordt onthaald. We spelen het zo'n tachtig keer in Vlaanderen en Nederland maar ook in Wallonië en Duitsland.
'Er waait sinds de 'Islandsuite' een nieuwe wind door folkland. Hij komt ditmaal uit Vlaanderen, maar is mondiaal van karakter'. Mijn neus krult nog altijd van enige fierheid als ik dat na ruim meer dan twintig jaar herlees in De Standaard. Op zestien mei 1987 spelen we een try-out in het Cultureel Centrum van Lommei en hebben we achteraf een babbel met een ex-mijnwerker. Een dag later hebben we de officiële première in Zolder. We hebben bewust gekozen voor de oude mijnstadjes omdat we ons werk per se willen tonen aan de mensen waarover het gaat. In Zolder loopt dat mis. Een bomvolle zaal, dat wel, maar geen enkele mijnwerker. Die zitten op een of ander feestje in de kelder van het zelfde cultureel centrum. Maar we zijn in elk geval goed vertrokken. Een week later spelen we een Nederlandse première in Zwolle en daarna begint een lange reeks voorstellingen in Vlaanderen en Nederland, af en toe Wallonië en één keer Duitsland.
Het succes is natuurlijk mede te danken aan de unieke mix van de stemmen en daarbij speelt Dirk een niet geringe rol. Zijn 'Ik En Mijn Broer En Giuseppe' is ondertussen een klassieker geworden op het repertoire van enkele strijdkoren en ook Guido Belcanto heeft het ooit opgenomen. Wat kan een mens nog meer verlangen?
Zo trekken de late jaren tachtig voorbij. Dirk werkt op de Wereldomroep, daar kruipt behoorlijk veel tijd in. Hij loopt tentoonstellingen af, leest boeken, gaat naar concerten en bericht daarover in het Spaanse magazine van wat ondertussen Radio Vlaanderen Internationaal is geworden. Twee seizoenen lang toert Het Zwarte Goud, daarnaast heeft hij zijn duo met Juan, zijn trio met Alfredo erbij, hij werkt aan een nieuwe cd met een sexteto. Ze toeren in Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Wallonië, Engeland en de vijf Vlaamse provincies. |
