L'entarteur entarté

Bucquoy vond dat Godin als professioneel taartengooier zélf ook weleens moest ervaren hoe het voelde om een lading slagroom in het gezicht gedrukt te krijgen. Dit incident was een bewuste, ludieke tegenaanval van Bucquoy op Godin, oftewel "l'entarteur entarté" (de taartengooier getaart).

Bucquoy voerde de actie uit en introduceerde daarbij een typisch situationistisch-erotisch element door aan de toenmalige vriendin van Godin te vragen om de slagroom van zijn gezicht af te lekken. Dit paste volledig binnen hun filosofie waarin seksualiteit, anarchisme en voedsel provocatief met elkaar verweven werden—een thema dat ook constant terugkomt in de films van Bucquoy, zoals La Vie sexuelle des Belges en Camping Cosmos.

Slagroom op het publiek

Deze 'masturbatie-act' met slagroom werd door Jan Bucquoy destijds tientallen malen opgevoerd als een levende parodie op de consumptiemaatschappij. Bucquoy verstopte een spuitbus met slagroom binnenin zijn broek, ter hoogte van zijn kruis. Tijdens de masturbatiesimulatie bewoog hij zijn handen over zijn broek om de handeling na te bootsen. Bij de vermeende "climax" haalde hij niet simpelweg een losse bus tevoorschijn, maar activeerde hij de spuitbus rechtstreeks vanuit de gulp. Het was een letterlijke, mechanische imitatie van een ejaculatie waarbij de slagroom als een metershoge straal over het publiek werd gespoten.

Situationist en anarchist tot op de kist

De cirkel werd definitief gesloten op de uitvaartplechtigheid van Noël Godin. De familie wilde vooraf geen enkele informatie over de plaats en inhoud vrijgeven. In aanwezigheid van een honderdtal genodigden werden toespraken gehouden, met als onverwacht slot Jan Bucquoy die zich voor de kist opstelde.

Voor het aanwezige publiek bracht hij zijn beruchte masturbatie-act ten tonele. De straal crème fraîche spoot deze keer niet over een anonieme zaal, maar rechtstreeks op de kist van zijn boezemvriend. Aansluitend nodigde Bucquoy de vriendin van Godin uit om de slagroom van de kist af te likken.

Of ze dat daadwerkelijk heeft gedaan is niet bekend, maar de actie en de uitnodiging zelf dwongen de aanwezigen om de dood niet met burgerlijke tranen te ontmoeten, maar met de grensverleggende, erotisch-anarchistische esthetiek waar Godin en Bucquoy hun hele leven voor stonden. Het was de ultieme, existentiële liefdesverklaring van een overlevende kunstenaar aan zijn compagnon de route. Anarchist en situationist tot op de kist.