Paul Damen
Karl Beenen
Lisa Henderickx
Frans Beckers

Inhoud

Over het leven en de liefde

   De hemel van vijf minuten
   Ont-waken
   Ik hou van jou
   Buikvlinder
   Kalinka
   Liefdeslied
   Het meisje achter de toog
   Zomer op het water
   De dochter van Gingis Khan
   Muizenissen
   Zoetzure liefde
   Liefdeslessen tijdens de consultatie
   Waarom heeft god de vrouw zo schoon geschapen
   Ik zal je nooit vergeten

Over leven en liefde

   Geluk
   Tournesol
   De kippen en de haan van Marja
   Achter het raam
   De angel van de engel
   Zomeravond
   Te laat

Over het leven

   Lierke Plezierke
   Klein kleuterke
   Ik wil dwalen
   Lommel
   De huisarts
   Het verloren paradijs
   Het hongerleger marcheert
   Triestheid
   Soldatenlied

Collages

   Sport
   War in Irak
   Bezetting van Palestina
   Afrikaanse vrouwen
   België
   De kinderen van de armoede

Over lijden en overlijden

   Bang van de dood
   Herinneringen aan onze jeugd
   Honderd jaar
   Eerste klas
   Vogels
   Straffe poeder
   Einde van de dagelijkse plicht
   Waarom klopte hij aan onze deur
   Moemoe
   Het sterfbed
   Te jong gestorven
   Een huis in een straat
   Moeder
   DodenLied
   De diamantslijper
   Vader, waarom sterven wij
   Ik mis je
   Met dank bij voorbaat
   Mona Lisa
   De mooiste vrouw van het dorp
   Familiebanden
   Waartegen zelfs de liefde niets vermag
   De gewichtheffer
   De busramp
   Freddy Bungeneers
   Viva la muerte!
   Riet

Over mijn leven

   60 en ik keek om
   Mijn referenties
   Auteur van volgende boeken

Achterblad

*
*   *

Over het leven en de liefde - Inhoud

De hemel van vijf minuten - Inhoud

Ik herinner me jou
en het bruine café
jij keek naar mij
je dronken ogen.

Ik herinner me jou
en de smalle trap
je lachte naar mij
je wiegende heupen.

Ik herinner me jou
en de kleine kamer
jij streelde mij
je hemelse handen.

Ik herinner me jou
en de natte straat
jij wuifde naar mij
je wilde haren.

Waren het vijf uren of vijf minuten?
Soms is de liefde een eeuwigheid in vijf minuten.
Ik draai me om en loop weg.
Mijn hart heeft genoeg aan vijf minuten
om open te bloeien
als een bloem uit zijn knop.

Ik her, her en her inner me jou.
De hemel van vijf minuten.

Jij bent de vlugge morgenzoen die mijn kamer verlaat.
Jij bent het lege bed waarin ik mijn dromen achterlaat
terwijl ik mijn ontbijt binnenwring zonder smaak
en hoop dat ik ooit in je marmeren armen ontwaak.

Soms hou ik van jou
even onrustig
zoals een eend bij onraad haar kroost verbergt in het riet
zoals een kind de verpakking van zijn geschenk verscheurt.

Soms hou ik van jou
even stil
zoals een hond naar zijn meester staart en kwispelt
zoals een moeder glimlacht naar het kind aan haar borst.

Soms hou ik van jou
even paniekerig
zoals een vogel zijn nest beschermt tegen rovers
zoals een schippersvrouw weent bij storm op zee.

Soms hou ik van jou
even vurig
zoals een zwerm spreeuwen zich in een kersenboom werpt
zoals een voetballer na een doelpunt over de grasmat schuift.

Soms hou ik van jou
even met het gevoel van altijd.
Maar altijd is aan mensen wel beloofd, maar nooit gegeven.
Daarom is mijn liefde soms zo onrustig, zo stil, zo paniekerig
en zo vurig,
mijn liefste.

Jij
flikkerende vlinder die flirt met het licht
Jij
zwoele hoer die stoeit met je poes
Jij
vrolijke vogel die vliegt boven de wolken.

Mijn schepnet is te kort om je vlinder te vangen.
Mijn aaien is te hard om je poes te behagen.
Mijn boog is te slap om je vogel te schieten.

Vlinder vlieg!
Poes poes!
Vogel vogel!

Niet te ver!
Kom terug!
In mijn nest!

Don't fly to far away
come back and stay
stay forever and lay
in my belly of butterflies
in my beds of cats
in my earth of birds.

Kalinka - Inhoud

Zij kwam uit het Oosten als een koningin.
Haar ster bleef stil staan boven het Westen. Sindsdien brand ik kaarsen voor haar icoon

Haar ogen palmden mijn hart in.
Haar glimlach bezette strategisch gebied in mijn brein
Zij veroverde met een blitzkrieg mijn zijn.

Ik gaf me over aan de terreur van haar zachtheid

Onvermoeibaar draaf ik door de besneeuwde steppe
en droom van haar naakte lijf bij de open haard
Verdwaasd verdwaal ik in deze witte dood
en merk te laat dat haar ster is gedoofd.

Als 't stuifmeelgoud over 't koren zweeft
als hoog in de lucht de leeuwerik beeft
dan wil ik dicht bij jou zijn
dan wil ik dicht bij jou zijn
ja, bij jou zijn
bij jou zijn.

Geen enkele golf streelt het zand zo zacht
geen enkele wolk dekt de zon met zo'n pracht
geen enkel woud omhelst de aarde met zo’n kracht
als de warmte van jouw handen
als de warmte van jouw handen
jouw handen.

Als in de geur van ’t gras de herinnering leeft
als in een boom de wind een liefdeslied speelt
dan wil ik dicht bij jou zijn
dan wil ik dicht bij jou zijn
ja, bij jou zijn
bij jou zijn.

Geen enkele golf streelt het zand zo zacht
geen enkele wolk dekt de zon met zo’n pracht
geen enkel woud omhelst de aarde met zo’n kracht
als de warmte van jouw handen
als de warmte van jouw handen
jouw handen.

Als de winterdagen donker dromen
als ons bloed te traag gaat stromen
dan wil ik dicht bij jou zijn
dan wil ik dicht bij jou zijn
ja, bij jou zijn
bij jou zijn.

Geen enkele golf streelt het zand zo zacht
geen enkele wolk dekt de zon met zo'n pracht
geen enkel woud omhelst de aarde met zo'n kracht
als de warmte van jouw handen
als de warmte van jouw handen
jouw handen.

Een meisje slentert Langs het kanaal.
De wind wiegt de bloempjes op haar kleed.
Een hond op een boot loopt met haar mee
tot hij stopt en blaft
zoals honden blaffen bij het komen en gaan.

Een meisje zit naast een jongen in het gras.
Zij droomt van een huis en een wieg.
Hij gluurt naar haar borsten en streelt haar knie.
Ze geeft hem een muntje
zoals vrouwen eetbare liefde opdienen.

Een meisje lacht naar mannen die drinken.
Mannen, die drinken om te vergeten.
Zij luistert naar het gezeur over hun vrouwen.
Vrouwen, die deze mannen niet meer bekoren.
Zij knikt, lacht en tapt.
en de mannen verdrinken in haar fata morgana ...

De boot gleed
door biesbossen
Mijn hand sneed
druiventrossen.

We smulden van fruit
met gulzige monden
We ruilden manden
van frivole lingerie.

Je offerde jouw borsten
warme broden
Je spreidde je dijen
geile goden.

We trilden
We wilden
mekaar minnen
mekaar winnen.

Op een paard in de steppe van Azië
danst haar lichaam op en neer.
Niet de zon, niet de nacht,
niet de wind, niet de regen
konden haar stoppen.
Een galop die haar bracht naar de koude nachten van Rusland
naar de koele gezichten van de mensen van de lage landen
naar een eiland dat ooit de wereld veroverde.
en tenslotte terug naar het vlakke land van bos en zand.

Ze draafde van land tot land
en zong haar levenslied:
"Ik ken het! Ik kan het!
Ik gun mijn paard geen rust.
Ik wil niet in slaap gesust.
Want ik kom pas laat weer thuis
en bouw dan een paleis als huis."

Tot een verre pijl uit Afghanistan haar Achillespees trof.
Wie stilstaat gaat achteruit,
maar wie te snel holt glijdt uit.
Met een schreeuw trok ze de pijl uit haar been,
met een verloren traan voelde ze zich zo alleen.
Vechten of vluchten?
Tot een verre gedachte uit Afghanistan haar hart trof:
De herinnering aan haar gelukkige jeugd.
De toekomst doet driemaal deugd.

Op een paard in de bossen van de Kempen
danst haar lichaam op en neer.
Zien we haar ooit nog weer"

Ik kus je als
een musje
het graan.
Ik mis je
als een visje
het water.

Ik dol
als een tol
rond je vuur.
Ik stoei
als een poes
met je muis.

Ik honger naar je brood,
ik dorst naar je water,
ik kruip dicht bij je vuur.

Maar als ik uit die droom ontwaak,
zit er geen lippenstift op mijn kaak.
En op straat loopt ze langs mij door.
Mijn groet krijgt zelfs geen gehoor.

Met één blik heeft ze mijn droom uitgewist.
Blijkbaar heeft ze ook dit gedicht gemist.
Ze laat me achter met haar muizenissen.
De blinde liefde kan zich van vrouw vergissen.

Ik troost me, dromen zijn bedrog,
Maar van dat soort wil ik er nog.

Ruik je weer het zweet van onze Lichamen?

Natte Lakens en hete adem.

In Jakarta, Djokja en Gudus. "Love is wonderfuL".

Smaak je weer het zoet zuur van onze lippen?

Een orgie met ontwaken dat naar heimwee proeft. In de baai van Surabaya.

"Love is tasty".

Voel je weer de streling van onze handen?

De beste pijnstillers bij elke koorts, in een hotelkamer in Singapore. "Love is healthy".

Herinner je nog het liedje in het vliegtuig boven de oceaan en boven de wolken tussen Jakarta en Brussel?

"Suicide is painless."

We daalden terug naar de stomme grond met doodsangst in onze harten niet voor de dood der doden maar voor de dood der levenden, de angst voor de liefdesdood.

"Love is painful."

Hij sloeg met zijn vuist op mijn bureau.
"Pak me nog eens vast!"
brulde de man.
"Liefde kun je niet dwingen", zuchtte de vrouw.
"Schat. Asjeblief!" smeekte de man.

Haar mond zoende lucht.

De vrouw stond op,
pakte de man nog eens vast
en vloog weg door het open raam.

Die wilde bos haren op een zwanenhals,
dat dal van hun rug zo zacht en mals,
die berg van hun billen zo bol en vol,
getogen uit een kloof zo donker en hol.

Die bengelende borsten met trillende tepels,
die heuvelende heupen met kokende ketels,
die gissen en kissen van verlangen naar het vuur,
dat brandt en danst tot het dooft in het ochtenduur.

Dat heilig hofje met een geheime grot,
dat ons doet zondigen tegen het zesde gebod,
dat ons telkens drogeert tot een halve zot,
maar ons even incarneert in een ganse god.

Waarom heeft god onze vrouwen zo schoon geschapen?
En waarom is dit plezier vervloekt door kerken en papen?
Misschien uit pure jaloezie van de geesten en engelen,
bij wie god vergat iets tussen de benen te laten bengelen.

Weetje nog dat bruine café in Drogen
We dronken er geen wijn, maar mekaars ogen
Herinner jij nog die smalle trap naar boven
Ik besefte toen dat je mijn hart zou roven.

Maar, ik zal je nooit, nee nooit vergeten
Dat had je toch, dat had je moeten weten. (2x)

Waren we vijf uur of vijf minuten samen?
De liefde een eeuwigheid in vijf minuten, amen.
Een hart kan in vijf minuten open bloeien
Zoals een bloem plots uit zijn knop kan groeien.

Maar, ik zal je nooit, nee nooit vergeten
Dat had je toch, dat had je moeten weten. (2x)

Het is een magere troost dat alles moet verdwijnen
Het is mijn grootste angst om zonder jou weg ’t kwijnen
Ik verlang zo naar toen, maar toen is nu voorbij
Ik hou nog steeds van jou en dat maakt me blij.

Maar, ik zal je nooit, nee nooit vergeten
Dat had je toch, dat had je moeten weten. (2x)

Over leven en liefde - Inhoud

Geluk zo glanzend als glas
maar broos.
Geluk zo vrolijk als een vlinder
maar vluchtig.

Mijn bruid met rode lipjes
kust de nacht in slaap.
Met haar spannende slipjes
vult ze mijn dromenkamer.

In de vroege morgen klopt een uniform ons wakker,
marcheert naar binnen en declameert het afscheid.
Het glas breekt. De vlinder sterft.
Geluk en ongeluk wonen onder hetzelfde dak.

Ik schenk je deze zonnebloem
en een zoemende bijenzoen.
Ik schenk je ook mijn tranen
en ogen die zich schamen.

Op deze donkere, droeve dag
schijnt de zon door jouw lach.
Mijn hart danst op en neer als vuur.
Onze zomers waren warm, onze winters guur.

Op deze donkere, droeve dag
herinner ik me alleen nog je lach.

Marja gaat 's morgens naar haar kippen
pik pik pik
in 't kakelend kippenhok
tok tok tok
met een haan aan de
top top top top.

Pik pik pik
Tok tok tok
Top top top
De kippen
De haan
Het hok

Marja praat 's avonds in haar dromen
binnen het hok van haar hormonen
buiten het hok van haar demonen.
Haar haan kraait boven de bomen.

De bel rinkelt in de gang
Stappen en stemmen.
De postbode.
Hij heeft me gezien.
Hij wuift.
Ik slof door de gang.
Geen brief.

Mijn kamer een fossiel.
De straat een mobiel.
Mijn buurvrouw.
Ze heeft me gezien
Ze wuift.
Kijken zij naar mij?
Of kijk ik naar hen?

Vergeelde familiefoto's aan de muren.
Mijn vader kijkt boos.
Mijn moeder lacht.
Ze heeft me gezien
Ze wuift
Ik wuif terug.

Ik krik me traag omhoog.
Mijn knieën knikken en kraken.
Mijn adem steunt en kreunt.
Mijn hart roffelt en ruist.
Een paardenmolen in mijn hoofd.
Ik val terug in mijn zetel.

Ergens klinkt orgelmuziek.
Op de straat?
In mijn hoofd?
Of reeds in de hemel?

De klok tikt en tikt
Tik tak
Tijd zat
Wie wat
Waarom nog?

Haar tong was zo scherp als haar naalden.
Haar ogen zo zacht als haar heilige haren.

De aanval is de beste verdediging,
maar aanvallen maken vijanden
en vijanden maken
is makkelijken dan vrienden.

Daarom luisterde ik naar haar wederwoorden
en bevocht haar donder en bliksem met de zon.
Daarom keek ik in haar boze ogen
en opende voorzichtig haar webgordijn.

Het licht kleurde haar donkere kamers.
De zon scheen over haar korenvelden.
Ik plukte haar rode papavers.

Zomeravond - Inhoud

Alles ver vandaan
merels fluiten hun naam
koeien loeien moeizaam
in de blauwe lucht de witte maan.

Alles ver vandaan
een vliegtuigstip
een late treinrit
geruis van een autobaan.

Alles ver vandaan
de zon ondergegaan
stille sterren in een snelle baan.
Wat blijft er van ons bestaan

Te laat had jij begrepen
Dat wortels belangrijker zijn dan bomen.

Onze kathedralen met torens
hoog als de vlucht van de zwaluwen
brokkelden af tot ruïnes
laag als de wereld van de slangen.

Onze treurwilg van ontgoocheling
verdorde in de lente.
Onze klimop van angst
overwoekerde de laatste muren.

Te laat had ik begrepen
Dat wortels belangrijker zijn dan bomen.

Lierke Plezierke - Inhoud

Lierke
Plezierke.
Mijn Pallieterland
mijn papierenland
van mijn geuzendromen
van mijn Spaanse demonen
die dansen rond het vuur van smaad en haat
terwijl de Zimmertoren mijn laatste uur slaat.

Lierke
Plezierke.
Mijn land van de Netherivier
mijn land van bier en vertier
van Lierse vlaaien
van Vlaamse gaaien
die mee marcheerden in Nazi klederdracht
die zwarte wolven in witte schapenvacht.

Lierke
Plezierke.
Land van mijn jeugd.
Het doet me zo'n deugd
wanneer ik je af en toe omhels
met nadien luizen in mijn pels
die jeuken en bijten in mijn hoofd
als herinnering die maar niet dooft.

De aarde danst
het water zwemt
de lucht zingt
zolang er kinderen zijn.

Klein, klein kleuterke.
Is er voor jou nog een hofke?
Vind je nog bloempjes om te plukken?
Dat is toch al te grof!

Mamaatjes zullen stilaan vergaan.
Papaatjes zullen niet meer bestaan.

De aarde bloedt
het water weent
de lucht zwijgt
als er geen kinderen meer zijn.

Ik wil dwalen
Ik wil dwalen
Over bergen en door dalen
Door de donder wil ik boren
Zonder angst en zonder horen

Waarom ben je zo moe? (3 x)
Doe je hart niet voor me toe. (3x)
Ik weet veel van je verdriet
Maar de nacht geneest je niet.

Ik wil dwalen
Ik wil dwalen
Over bergen en door dalen
Op de bliksem wil ik vliegen
Zonder liegen en bedriegen

Waarom ben je zo moe? [3 x)
Doe je hart niet voor me toe. (3x)
Ik weet veel van je verdriet
Maar de nacht geneest je niet.

Ik wil dwalen
Ik wil dwalen
Over bergen en door dalen
Naar het land van mijn dromen
Zonder gaan en zonder komen.

Waarom ben je zo moe? (3 x)
Doe je hart niet voor me toe. (3x)
Ik weet veel van je verdriet
Maar de nacht geneest je niet.

Lommel, geworpen uit de bedding van moeder Maas met de zachte huid van golvend zand,
waarin de eerste sporen werden nagelaten
door rendieren en hun jagers.

Lommel, toen je aarde opwarmde
kreeg je lichaam een vacht van purperen hei,
waar alleen schapen en hun herders overleefden.
Als dank bouwden ze een woltoren tot in de hemel.

Lommel, slagveld tussen het kruis van Rome
met het Spaanse zwaard van Alva en
de beeldenstormers, de geuzen van de lage landen,
werd jij deel van de Noordelijke Nederlanden.

Lommel, toen de Zuidelijke en Noordelijke Nederlanden
zich voor even herenigden, maar al na 15 jaar terug scheiden,
koos je Belgische eieren voor Hollandse schulden.
Van Nederlands Brabant naar Belgisch Limburg,
maar nooit Luiks.

Lommel, weeskind van Noord en Zuid.
Je eerste stiefkoning beval een kanaal te graven.
Je ongerepte huid werd opengereten
en vertrappeld door soldatenlaarzen.

Lommel, arme grond met keuterboeren,
ideale bodem voor dodende zinkfabrieken,
voor bommen- en zandbaronnen,
met rijke en stijgende beursen.

Lommel, je wonden werden een toeristische attractie,
de Sahara en de zandputten van Center Parcs.
Je vergiftigde huid werd industrieterrein, het Kristalpark.
Maar je behandeling werd niet betaald door de vervuiler.

Lommel, van eng boerengat naar vrije stad.
Van je kerk in het midden naar je bank zonder dank. Van hutten en lemen huizen naar blokken en glazen huizen.

Lommel, ik was maar even de luis in jouw pels.
Maar zij die eeuwige roem verdienen, d
at zijn de ovenmannen van Vielle Montagne, van Overpelt en Lommel Fabriek,
dat zijn de vrouwen van de Poeder,
de Philips en de sigarenfabrieken.
De levende beelden van deze stad van zand.

Er is geen schoner beroep dan huisarts.
Niet de schoonheid van bloemen en kastelen,
maar van barende moeders en zachte taferelen.

Er is geen harder beroep dan huisarts.
Niet de hardheid die hout en staal doet plooien,
maar die ellende en dood doet dooien.

Er is geen beter roeping dan huisarts.
Niet om de centen of de eer,
maar om de inzet als genees heer.

Een heer met een hoofd vol kennis.
Een heer met een hand vol begrip.
Een heer met een lijf vol liefde.

Zachte zeeën, stille stranden
Het paradijs in verre Landen
Witte bergen, groene dalen
Duizend en één nacht verhalen
Houten huizen vol ritme 'n blues
Mensen uit de ganse wereldkroes
BLij dat ’t met de wereld goed gaat.
Het paradijs tussen Tigris en Eufraat

Zeg mij, wie maakte wat mooi is tot een hel?
Zeg mij, waarom zijn recht en liefde niet van tel?

Ziedende zeeën, dode stranden
Rottende Lijken in verre Landen
Boze bergen, verwoeste dalen
Wenende wezens, gruwelverhalen
Kapotte huizen zonder ritme 'n blues
Ziek ontwaken uit een diepe roes
Het verloren paradijs tussen Tigris en Eufraat
Boos gebombardeerd tot een oord van haat.

Zeg mij, wie maakte wat mooi is tot een hel?
Zeg mij, waarom is recht en Liefde niet van tel?

Het hongerleger marcheert
Marcheert om genoeg brood te krijgen
Marcheert om genoeg boeken te krijgen
Marcheert om genoeg vrijheid te krijgen
Het hongerleger marcheert.

Marcheert, marcheert, honger geeft moed.
Marcheert, marcheert, badend in bloed.

Het hongerleger marcheert
Marcheert voor werk in fabrieken
Marcheert voor huizen en scholen
Marcheert voor ouderen en kinderen
Het hongerleger marcheert.

Marcheert, marcheert, honger geeft moed. Marcheert, marcheert, badend in bloed.

Het hongerleger marcheert
Marcheert van Calcutta tot Bombay
Marcheert van Lima tot Transkei
Marcheert van Kinsjasa tot no way.
Het hongerleger marcheert.

Marcheert, marcheert, honger geeft moed.
Marcheert, marcheert, badend in bloed.

Het hongerleger marcheert
Marcheert om te mogen protesteren
Marcheert om te mogen contesteren
Marcheert om te mogen marcheren
Het hongerleger marcheert.

Marcheert, marcheert, honger geeft moed.
Marcheert, marcheert, badend in bloed.

Het hongerleger marcheert
Marcheert met een pas als een donderslag
Marcheert met een lied als een bliksemschicht
Marcheert met een vlag als een rode gloed.
Het hongerleger marcheert.

Marcheert, marcheert, honger geeft moed.
Marcheert, marcheert, brood smaakt zo zoet.

Nota van de auteur: dit gedicht is een lied, geïnspirerd op een gedicht van de grootste Turkse schrijver Nazim Hikmet, die zijn mooiste werken in gevangenschap schreef.

Triestheid, triestheid
Met je vleermuisvleugels
Triestheid, triestheid
Met je drakenbeugels
Triestheid, triestheid
Met je geur van lijken
Triestheid, triestheid
Met je geld van rijken

Vergeet het, vergeet het, hier kan jij niet binnen
Vergeet het, vergeet het, hier kan jij nooit winnen
Hoepel op en vertrek naar het westen
Hoepel op en hou op met dat pesten
Hoepel op en vertrek naar het noorden
Hoepel op en bevries in die oorden

Triestheid, triestheid
Met je manke poten
Triestheid, triestheid
Met je droge kloten
Triestheid, triestheid Met de stank van ratten Triestheid, triestheid
Met 't gelal van zatten

Vergeet het, vergeet het, hier kan jij niet binnen
Vergeet het, vergeet het, hier kan jij nooit winnen
Hoepel op en vertrek naar het westen
Hoepel op en hou op met dat pesten
Hoepel op en vertrek naar het noorden
Hoepel op en bevries in die oorden

Triestheid, triestheid
Ik zal je nek omdraaien
Triestheid, triestheid
Ik zal je oog dichtnaaien
Triestheid, triestheid
Ik zal je geest verjagen
Triestheid, triestheid
Ik zal je lijk begraven
... op een lentedag onder de bloesems van een appelboom.

Nota van de auteur: naar een gedicht van de Chilese schrijver Pablo Neruda, die in 1971 de Nobelprijs voor literatuur ontving.

Soldatenlied - Inhoud

Ter ere van geld en god bestaan er soldaten,
gedrild en bewapend met geweren en granaten,
gedrild en bewapend met geweren en granaten.
Op naar het slagveld en kerkhof der fanaten!

Terwijl zij hier feesten en dansen
Van cha cha cha champagne
Terwijl zij hier feesten en dansen
Van olie olie olé ola.

Het was een barre winter in Afghanistan.
Een bom ontplofte. Ik weet er niets meer van.
Een bom ontplofte. Ik weet er niets meer van.
De chirurg amputeerde mijn benen. Sterkte man!

Terwijl zij hier feesten en dansen
Van cha cha cha champagne
Terwijl zij hier feesten en dansen
Van olie olie olé ola.

In plaats daarvan kreeg ik twee kunstbenen.
Krukken van hout zonder gevoel en zonder tenen.
Krukken van hout zonder gevoel en zonder tenen.
Zo werd ik naar huis gestuurd. Om van te wenen.

Terwijl zij hier feesten en dansen
Van cha cha cha champagne
Terwijl zij hier feesten en dansen
Van olie olie olé ola.

Als beloning stopten ze me een hongerpensioen toe.
Een medaille, een eresaluut en 'God bless you’.
Een medaille, een eresaluut en ‘God bless you’.
Genoeg om niet te creperen. Wat een vals gedoe!

Terwijl zij hier feesten en dansen
Van cha cha cha champagne
Terwijl zij hier feesten en dansen
Van olie olie olé ola.

Ondertussen ben ik op zoveel plaatsen werk gaan vragen.
Maar mijn handicap en leeftijd waren hinderpalen.
Maar mijn handicap en leeftijd waren hinderpalen.
Voor wie ik gevochten heb. Eeuwige schandalen.

Terwijl zij hier feesten en dansen
Van cha cha cha champagne
Terwijl zij hier feesten en dansen
Van olie olie olé ola.

Bolle ballen
Spieren ballen
Vuisten ballen

Olympisch goud
Olympisch geld
Verzilverd

Dank zij Nike en Coca-Cola
Dank zij gesneden brood
Dank zij hesp en wesp

Sport is economie
Sport is politiek
Sport is oorlog
met soldaten
maar ook met generaals en drugsbaronnen.

I want you
for war
not for love

I want you
only for your arms as guns
not for your brains like nuns

I call you peacemakers
but you wilt be pacemakers
for the US-moneymakers
Bezetting van Irak

Een land dat een ander land vernietigt
in naam van de democratie.
Een land dat een ander land bezet
kan zelf geen democratie zijn.

Alle volken van de wereld vervloeken Bush
en Bush bidt
"God, bless America"
Bush, steenrijk en oliedom!
Bush godverdomme!
Devil, burn in heil!

Sharon
met schoenen besmeurd met het bloed van Shabra en Shatilla
stapt over gestolen land.

Sharon
met voeten als bulldozers en tanks
vernietigt olijfbomen en huizen.

Sharon
met handen als geweren en kanonnen
vermoordt jongeren en kinderen.

Sharon
met een hart van steen dat muren bouwt
rond de bloedende harten van Palestina.

Sharon
met ogen die Israël bewonderen
en die blind zijn voor Palestina.

Sharon
president van een gestolen land.
Palestina zal overwinnen!

Afrikaanse vrouwen - Inhoud

Afrika is een vrouw
een stroom die lacht
een land met borsten
een woud dat danst
op het oerritme van de natuur

België - Inhoud

Belgique
belle et chique
pour les riches
par les flics
Belle-fille
qui nous pille
qui nous lie
au Capital
jusqu'a la lutte finale.

De kinderen van de armoede - Inhoud

Ik vraag de kinderen van de eerste wereld even stil te staan bij dit gedicht.

Want een gedicht is als een boom die schaduw en vruchten geeft. Ik hoop dat zijn sappige vruchten uw dorst naar rechtvaardigheid zullen lessen.

Ik vraag u niet onverschillig te worden voor de blote voeten van de kinderen van de derde wereld. Integendeel, zij hebben uw liefde en inzet nodig. Alleen door dat vuur kan de draak met de zeven koppen van de zeven rijkste landen worden verjaagd van de rijke akkers, de olievelden en de goudmijnen van de arme landen.

Dan zullen alle kinderen samen feesten en dansen rond de dode draak. Dan zullen er schoenen, boeken, brood en drank zijn voor alle kinderen van de wereld.

Bang van de nacht
als de dagen donker dromen.
Bang van de regen
als de gronden overstromen.
Bang van de stilte
als de taal in lawaai verloren.

Bang van het leven
als de doden eeuwig zouden zweven.
Bang van de dood
als het leven dreigt te verstenen.

Na het feest van onze jeugd,
na de strijd en de vreugd,
laat de tijd ons in de steek,
draait zijn rug naar ons gesmeek.

Onze inboedel laat hij achter
om de scheiding te verzachten.
Herinneringen aan onze jeugd,
het verleden doet soms deugd.

Giet was klein
met grote ogen,
die een eeuw mensen zagen geboren worden en sterven,
die een eeuw huizen en fabrieken zagen bouwen en slopen
Een eeuw bekeken.

Giel was klein
met grote handen,
die diep onder de grond naar kolen groeven,
die bij de gloed van ovens zink trokken.
Een eeuw gewerkt.

Giel was klein
met grote oren,
die tweemaal de oorlogskanonnen hoorden bulderen,
die driemaal de eerste schreeuw van zijn kind hoorden.
Een eeuw geluisterd.

Giel was klein
met een groot hart,
dat lachte door zijn mond,
dat vertelde door zijn lippen,
het hart van een eeuw,
het hart van een leeuw,
met de ziel van een meeuw,
die zweeft van land naar zee.

In de trein van het leven zat hij eerste klas.
Laatst stapte hij op.
Voorzichtig.
Iedereen voor latend.

In het huis van het leven woonde hij eerste klas.
Een vijfsterrenhotel,
waarin de sterren stonden voor vijf maal tevredenheid.
Iedereen zichzelf latend.

Op weg naar de eeuwigheid reed hij eerste klas.
Een autostrade met vijf rijbanen
op weg naar een zee van berusting.
Iedereen voorbij latend.

Op zijn sterfbed van pijn was onze vraag
"Henri. hoe gaat het?"
Waarop zijn glimlach antwoordde
"eerste klas"!

Eugène werkte in de mijn en hield van vogels.
Achthonderd meter onder de grond waren geen vogels. i
Neen. Toch eentje.
Een kanarievogel in een piepklein kooitje,
één geel engeltje voor duizend zwarte mannen.

Eugène hield van vogels.
Achthonderd meter onder de grond floten geen vogels.
Ook niet dat eentje.
Zonder zon en blauwe lucht
zwijgen ze als een graf.

Eugène hield van vogels.
Achthonderd meter onder de grond hoorde hij nooit vogels.
Wel gedender en gedonder van boorhamers en drilboren,
gepiep en gekraak van transportbanden en lifttoren
stof en stank van petroleum en kolen.

Eugène hield van vogels,
Weet gij waarom?
Weet gij waarom gekooide vogels boven feller zingen
Weet gij waarom mijnwerkers in de liftkooi bidden?
Weet gij waarom?

Eugène hield van vogels
Vogels in de bomen.
Vogels in zijn dromen.

Elke morgen
at vader een boterham
slurpte aan zijn koffie
stak een sigaret op
en fietste
over de vlakte
naar de bommenfabriek
onder
de zegen van de regen
de compagnon van de zon
de vriend van de wind.

Elke morgen
at vader een boterham
slurpte aan zijn koffie
stak een sigaret op
en fietste
over de vlakte
naar de bommenfabriek
onder de gesel van de regen
de bom van de zon
de striemen van de wind.

Elke morgen
at vader een boterham
slurpte aan zijn koffie
stak een sigaret op
en fietste
over de vlakte
naar de bommenfabriek.
De fabriek ging plots dicht.

Einde van de dagelijkse plicht - Inhoud

Elke morgen
at vader een boterham
slurpte aan zijn koffie
stak een sigaret op
wandelde
over het tuinpad
en staarde over de vlakte
naar de bommenfabriek.

Op een morgen
wandelde vader niet meer
over het tuinpad.
Hij fietste
over de wolken
naar een droomfabriek.

Zelfs in het donker vonden hun ogen mekaar.
Zelfs bij lawaai trilden hun stemmen als één snaar.
De bliksem klieft de hoogste bomen.
De dood steelt de mooiste dromen.

Zij droegen mekaar op handen.
Liefdesvuur smeedt de hardste banden.
De bliksem klieft de hoogste bomen.
De dood steelt de mooiste dromen.

Hun gedachten waren draadjes van dezelfde koord.
Hun pijnen werden door lieve woordjes gesmoord.
De bliksem klieft de hoogste bomen.
De dood steelt de mooiste dromen.

Van altaar tot altaar
hielden ze van mekaar.
De bliksem klieft de hoogste bomen.
De dood steelt de mooiste dromen.
Waarom is die dief zo vlug gekomen?

Moemoe vertelde over het bakken van de broden in ovens van steen
Moemoe kende voor elke kwaal een goede remedie, van kop tot teen
Moemoe was op rust, maar wou en kon niet rusten
Moemoe wou werken, geen flauwe en luie lusten.

Zij kwam van de stad waar de tongen op scherp staan
Zij weigerde te vertrekken naar het land van de stilte
Maar de tak brak en liet ons achter in leegte en kilte
Een eeuw warmte is uit het huis weg gegaan.

Moemoe is een grote moeder.
Moemoe is een woord dat smelt als haar snoepjes in je mond.
Moemoe is moemoe.

De dood is steeds aan haar bed gebleven,
Haar zucht naar eeuwigheid maar even.

Ooit hoopte zij de doodsketens te breken.
Liefde deed even haar doodsangst verbleken.

Ooit hoopte ze verder te leven in haar kinderen.
Maar het vlees kan de ontbinding niet verhinderen.

Ooit hoopte ze dat haar gedichten zouden blijven bestaan
Maar zelfs woorden kunnen de tand des tijd niet weerstaan

Zo moet ook zij die goed is en zacht
de reis beginnen naar de koelste nacht.

Voor haar die met woorden uit de wanhoop wou
bleef haar huid even zoet als de melk van de vrouw.

Voor haar die vergeefs vocht tegen de schaduw van de dood
als frisse bladeren die midden de zomer verkleuren tot rood.

Als een vallende ster die uit haar baan ontspoort
maar in haar lachende woorden schittert ze voort.

Als een veel te vroeg bericht,
dat tijd en plaats fout koos,
schenk ik haar dit afscheidsgedicht
als een laatste rode roos voor Toos.

Er stond een huis in de koloniestraat.
Een huis dat vandaag niet meer bestaat.
Voor het huis twee vrouwen op een stoel.
Ze kijken naar de straat, zonder doel.

Er stond een huis in de koloniestraat.
Een huis dat vandaag niet meer bestaat.
In het huis twee vrouwen op een stoel.
Ze kijken naar de straat, zonder doel.

Er stond een huis in de koloniestraat.
Een huis dat vandaag niet meer bestaat.
In het huis één vrouw op een stoel naast een kist.
De ene vrouw heeft de tweede te diep gemist.

Er stond een huis in de koloniestraat.
Een huis dat vandaag niet meer bestaat.
Er staat vandaag een ander huis in de koloniestraat
boven op het huis dat niet meer bestaat.

Jouw ogen troosten de nacht,
jouw handen zalven zacht.
Jouw woorden worden waarden,
jouw daden worden zwaarden
om te strijden
om te lijden
om te leven
overleven
leven
even.

Onze vaders stierven in de zomer
Dood, maar ze leven onder ons
Onze moeders stierven in de lente
Dood, maar zij leven onder ons.

Refrein: Waarom?
             Waarom?

Onze broeders vielen door de kogels
Dood, maar zij leven onder ons
Onze zusters bezweken aan hun pijnen
Dood, maar zij leven onder ons

Refrein: Waarom?
             Waarom?

Treurende mannen rond de kist van een dode
Dood, maar hij leeft onder ons
Wenende vrouwen rond de kist van een dode
Dood, maar hij leeft onder ons.

Refrein: Waarom?
             Waarom?

Boze beulen braken zijn botten
Dood, maar zijn ideaal breekt nooit
Boze beulen vermoordden onze makker
Dood, maar ons ideaal sterft nooit.

Refrein: Daarom!
             Daarom!

Zwijgend verliet je ons huis.
Hijgend droeg je jouw kruis.
Voor de laatste maal ging je bij ons vandaan.
Zonder om te zien ben je voor altijd gegaan.

Kon je niet een beetje langer bij ons blijven?
We hadden nog zoveel te zeggen en te zwijgen.
Vergeet ginder niet wat je hier achterliet.
Enkel die gedachte stilt ons diep verdriet.

Wij zullen je vinden waar je vroeger was,
midden diamanten in een huis van glas,
onder een paraplu aan een water vol vissen.
De dieren, de bloemen, ze zullen je missen.

Zijn lichaam verstijft.
Zijn geest die blijft.
Wie geeft die krijgt.
Wie gaat die blijft
in ons hart en bloed
simpel en goed.

Zich van geen tijd bewust,
of dit schouwspel
één seconde
of honderd jaar
duurde,
weet hij niet meer
of er een ik
of een jij
bestond.

In het diepst van zijn bewustzijn
door een goddelijke pijl geraakt
boog hij diep over de aarde,
die getuige was van zijn dood
en hem aan alles herinnerde
wat hij in zijn leven had liefgehad.

Je gevoelens heb ik nooit gekend.
Met woorden heb je me nooit verwend.
Maar ik mis je,
ja, ik mis je.

Dat had ik nooit verwacht,
dat jouw dood zoveel pijn meebracht,
want ik mis je,
ja, ik mis je.

Waar ik ook ga,
waar ik ook sta,
ik mis je,
ja, ik mis je.

Van op je schouder heb ik voor het eerst de wereld gezien.
Aan je sterfbed kreeg ik voor het laatst wat ik verdien.
Eeuwige stilte.
'k mis je,
ja’k, mis je.

Dat de aarde elke dag heerlijk geurt
als een meloen, dank ik aan jou.

Dat alle vruchten in mijn handen vallen,
als zonnestralen, dank ik aan jou.

Dat op de eenzaamste avonden het behang
me tegenlacht, dank ik aan jou.

Dat ik honing uit mijn verlangens zuig,
dank ik aan jou,

Dat mijn hart klopt,
dank ik aan jou.

Dat ik vandaag mijn reis mag onderbreken
om in je tuin uit te rusten, dank ik aan jou.

Ook aan onze deur klopt de dood ooit aan,
belooft ons wijn en het zoetste medicijn
tegen lelijk, oud en eenzaam zijn
om ons te verleiden tot zijn eeuwige slaap.

Mona Lisa - Inhoud

Wat we van haar meest zullen herinneren
was haar glimlach.
Als zij lachte
gingen bevroren tongen weer spreken
doffe ogen weer leven.

Het enige aan haar wat niet ouder werd
was haar glimlach.
Die was er altijd.
Gebeiteld op haar mond.

Haar hart zong
haar ziel danste
haar lichaam lachte.
Die glimlach was zij.
Geen zorg kon hem verjagen
geen pijn kon hem verzuren
geen angst kon hem verkrampen.

Zij gaat, maar haar glimlach blijft.
Haar glimlach is geschilderd in het museum van onze gedachten.
Daar hangt hij in de mooiste kamer midden zonneschijn.

Men vertelde me dat ze vroeger de mooiste vrouw van het dorp was.
Men vertelde me dat als haar heupen door de Kerkstraat wiegden,
de notabelen haar met schuinse blikken begluurden,
de boerenzonen haar met een verlegen lachje begroeten,
de bouwvakkers haar vanuit de nok van een dak achterna floten.
Ze keek niet om.
Ze stapte fier als een pauw vooruit
met ogen die schitterden.

Men fluisterde dat ze vroeger de rijkste vrouw van het dorp was.
Men fluisterde dat als haar Amerikaanse slee door de Kerkstraat gleed,
de dames met jaloerse blikken haar jurk keurden,
de voorbijgangers begerig naar haar juwelen lonkten,
de kwajongens joelend achter haar aan holden.
Ze keek niet om.
Ze reed rijk als een koningin vooruit
in een gouden koets.

Zelf heb ik haar alleen gekend als een oude vrouw.
Maar ik zag hoe haar ogen bleven blinken,
haar juwelen bleven schitteren,
haar jurken bleven bekoren.
Ze bleef mooi, fier en rijk.
Ook toen keek ze niet om.
Ze stapte met haar stok vooruit
met een pluimenhoed vol moed.

Toen we rond haar bed stonden en
haar ogen zagen doven,
haar juwelen zagen verbleken,
haar kleding zagen verkleuren,
toen ze naar het plafond staarde
en niet meer vooruit kon kijken,
krijste de pauw en
vloog weg uit de tuinen van de mooiste vrouw.

Toen ik na hun dood voor de eerste maal terug het ouderlijk huis binnenstapte, schrok ik me rot.
Vader en moeder zaten zoals altijd samen aan de keukentafel.
Moeder herstelde sokken.
Vader las de krant.
Zoals vroeger.

Alleen ze zegden niets.
Ze keken niet eens op en begroetten me niet.
Voorzichtig liet ik mijn handen over hun warme gezichten glijden.
Mijn vingers op hun lippen vertelden me oude verhalen.
Van vroeger. Van de oorlog, van honger en ontbering.
Maar ook van kermissen en bruiloften, van bier en plezier.
Zoals vroeger.

Maar wat heeft dit nu in godsnaam te betekenen?
Bij die vraag keken vader en moeder me aan met grote ogen.
Zonder antwoord zijn ze van hun stoel opgestaan
en zwijgend door de muur heengegaan.
Ik bleef achter met wat herinneringen in mijn handen,
het enige wat overblijft van onverbreekbare banden.

Dood, ik haat de vraatzucht van uw mond,
mijn vader opgeslokt in uw rottende grond.
Eerst gekraakt tussen uw kaken
om zo de duivels te vermaken.

Dood, ik verwens de valsheid in uw ogen,
waarmee u mijn vriend hebt bedrogen.
Hem verblind door wijn en bier
en geslacht als een huilend dier.

Dood, ik vervloek de wreedheid van uw lach,
waartegen zelfs de liefde niets vermag.
Mijn liefje hebt u me afgenomen
en erger nog, het geloof in mooie dromen.

Dood, ik kots op uw misselijk spel,
dat mensen drijft naar de laatste hel.
Op meelij moeten we niet hopen,
geen mens kan uw bijl ontlopen.

Dood, rat, die aan mijn leven heeft gevreten,
maar ook al is mijn verleden op sterven na dood,
de mooie herinneringen zal ik nooit vergeten.
Ook de zon kleurt voor ze sterft uw nacht rood.

Dood, u bent de opperbeul van onze gevangenis,
waarin de tijd uw grootste bondgenoot is.
Toch zal ik gans mijn leven trachten te ontsnappen
door zingend en dansend door het leven te stappen.

De gewichtheffen - Inhoud

Hij was een gewichtheffen in zijn armen
en een gewichtig man in zijn hoofd.

Hand en grillig als de bast van een noot van buiten,
zacht en bitten als het vlees van een noot van binnen.

Hij begreep deze wereld niet
en deze wereld begreep hem niet.
Het spook van een kwellend verraad.
Dat maakte hem tergend kwaad.

Maar als we hem troostten als een weerbarstig kind,
werd zijn harde stem week en zijn glimlach mild.

Zijn armen hoeven niet meer te tillen.
Zijn hoofd hoeft niet meer te tollen.
Het tillen en tollen is voor altijd voorbij.
Sterke man, slaap zacht bij nacht en ontij.

Er zijn zoveel soorten pijn
dat ze niet op te sommen zijn
maar het grootste verdriet
bezongen in het droevigste lied
dat is het verlies van een kind a
ls een zaadje reeds bemind.

Nu die ene bloem plots is afgesneden
is gans die mooie tuin platgetreden.
Beitel hun beeld voor altijd in je gedachten. Herinner hoe ze speelden, hoe ze lachten.

Wat zal Beringen mijn
na de dood van Freddy zijn?
Freddy wou niet dat de mijn werd vergeten.
Het museum is zijn steen geworden geweten.
Freddy wou niet dat de staking werd vergeten.
Zijn strijd met pen en stem verbrak die keten.

Wat zal Beringen mijn
na de dood van Freddy zijn?
De sterkste bomen stutten de grootste schachten.
De breedste schouders torsen de zwaarste lasten.
Maar geduldig water doet de sterkste bomen rotten.
En de trage aarde breekt de breedste schouderbotten.

Wat zal Beringen mijn
na de dood van Freddy zijn?

Er staat een standbeeld van jou in onze gedachten.
Je draagt een blauwe kiel en een rode sjaal.
Je mijnwerkershelm is zwart en je mijnlamp vaal.

Die mijnlamp brandt voor altijd in onze gedachten.
Jouw en onze gedachten blijven rechtvaardige machten.
Ze zijn niet begraven in de ondergelopen mijnschachten.

Wat zal Beringen mijn
Na de dood van Freddy zijn?
Beringen mijn blijft voor ons bestaan
en Freddy zal er nooit weggaan.

De rechtvaardigste rechter van het leven van de mensen is de Dood.
Hij straft dictators, woekeraars en dieven
door hun geld en macht te klieven.
Zij die met hun geld in de vroege morgen nog snel vluchten naar Ispahaan,
die wacht hij in de late avond bij hun aankomst op in hun naïeve waan
dat een mens de Dood kan ontlopen
dat hij de Dood met geld kan omkopen.
De Dood publiceert het vonnis van hun wandaden in alle kranten
als blijvende herinnering en waarschuwing voor hun trawanten.

De Dood beloont de hongerlijders, zieken en rebellen
door het geheim van het leven te vertellen:
"Zij die vochten en stierven voor water, vuur en brood
leven verder in die strijd en gaan nooit dood."
De rechtvaardige vlucht daarom niet naar Ispahaan,
maar blijft waar zijn huis, hamer en sikkel staan.
Want de Dood schreeuwt hun moed uit over alle daken van de stad.

In boeken, liederen en beelden stopt de demente tijd voor hen zijn rad.
De Dood is voor de onrechtvaardige een duivels venijn.
Doodsbang beeft hij voor hem in zijn bed van satijn.
De Dood is voor de rechtvaardige een hemels festijn.
Bang van god noch gebod voor hem een schot zonder pijn.
Alle dingen en mensen kan een rijke in dit leven kopen,
maar de Dood is met geen enkel fortuin om te kopen.
De rechtvaardigste rechter van het leven is de Dood.
Rechts kleurt hij pekzwart, links bloedrood.

Leve de Dood!

Jij had je naam niet gestolen
soepel en slank als riet
boog maar brak je niet,
steun bij ieders verdriet
soepel en sterk als een rietje
een geplukt vergeet-me-nietje.

Van buiten wasje huis een tuin als een gedicht
van binnen was het een oase van heerlijk licht.
Waarom ben je zo jong van ons heengegaan?
Waarom stolt ons verdriet in een verloren traan?
Waarom blijft alleen de herinnering ons bestaan?

soepel en sterk als een rietje
een geplukt vergeet-me-nietje.

Bij regen konden de kleintjes schuilen onder je armen
bij storm mochten de oudjes zich bij jou verwarmen.
Waarom mag jij je bloemen niet meer zien bloeien?
Waarom mag jij je peuters niet meer zien groeien?
Waarom mag jij je kleuters niet meer zien stoeien?

soepel en sterk als een rietje een geplukt vergeet-me-nietje.

Wij geloofden dat riet onbreekbaar was.
Wij hopen dat haar zaad verrijst uit zijn as.
Waarom is angst geen verweer tegen de dood?
Waarom is hoop alleen een stoel zonder poot?
Waarom is enkel de liefde ons dagelijks brood?

Ik ben geboren in Lier in 1949, de dag dat vrouwen in België voor het eerst mochten stemmen, het jaar dat het Rode Leger van Mao China bevrijdde.

Op mijn zestiende wou ik missionaris worden, maar op mijn zeventiende werd ik verliefd. Voor dokter studeren was het compromis.

Toen al schreef ik melige gedichtjes. Ik was een dromer die zijn dromen voor werkelijkheid nam. Daarom kreeg ik op mijn zeventiende een maagzweer, mijn enige ziekte tot op heden.

Maar ik was ook een dromer die voor zijn dromen wou vechten. Daarom werd ik op mijn achttiende een kind van mei '68 en ruilde ik de bijbel voor het communistisch manifest.

Ik volgde meer les aan de universiteit van het leven, dan aan die van Leuven. Zelden sliep ik op mijn kot. Ik werkte met de dagloners in de tabaksvelden van Canada, met de gevangeniscipiers van Leuven Centraal in een verhuisfirma en met de bekisters van de Kempen in een betonfabriek. Ik vocht met de studenten voor meer vrijheid, met de mijnwerkers voor meer loon en met de boeren voor betere prijzen. Ik verstopte guerrillero’s uit Santo Domingo voor de CIA en kreeg de staatsveiligheid op mijn dak.

Ondanks dat alles behaalde ik mijn doktersdiploma.

In 1975 deed ik mijn legerdienst in de NATO-basis van Kleine Brogel en werd ik luitenant bij de luchtmacht. De wapenwedloop tussen de Verenigde Staten van Amerika en

de Sovjet-Unie draaide op volle toeren. Vier gevechtsvliegtuigen met atoombommen stonden er 24 uur op 24 klaar. De koude oorlog voelde zeer warm aan.

In 1977 begon ik samen met vrienden een linkse groepspraktijk in Lommel, toen een dorp met verziekende zinkfabrieken en twee restaurants. Met mijn stethoscoop, met mijn pen en een gebalde vuist zette ik daar mijn strijd tegen onrecht verder.

Maar volgens de voorzitter van de Socialistische Partij, volgens mijn progressieve collega's en zelfs volgens mijn vrouw was ik naïef. Dank zij hen verloor ik inderdaad mijn geloof in een front zonder partij, in een groepspraktijk zonder visie en in een huwelijk zonder overgave. Maar de as van mijn verbrande illusies was een vruchtbare bodem voor sappiger fruit.

Ik gaf mijn strijdbijl aan de partij, mijn hersenen en handen aan mijn patiënten, maar mijn hart een tweede keer aan de verkeerde vrouw. Die schuld zal ik gans mijn leven afbetalen aan mezelf: mijn angst voor de pijn van verlies zal jaren de kracht om me te binden verlammen.

Honderden balpennen heb ik versleten aan het schrijven van gedichten, rapporten, brochures en boeken. "Het zwartboek Orde van Geneesheren. De zoete dood. De kopervreters. Steentjes. Dokter, ik ben op. Ik was een smokkelaar"

Van weinig heb ik spijt in mijn leven want ook mijn foute beslissingen zijn een onverbrekelijk stuk van mezelf. Het enige wat ik betreur zijn de waanzinnige uren die ik vroeger klopte als dokter. Ze hebben als ratten gevreten aan mijn gezondheid, mijn familie en mijn vrienden. Tot ik tijdens een nachtbezoek in de wagen in slaap viel. De dood is dikwijls het eindpunt van roofbouw op jezelf.

Ik streelde de fluwelen haren van Russische vrouwen. Ik proefde de zoete woorden van vrouwen in mijn eigen taal.

Honderden kinderen heb ik met een schreeuw uit de buik van hun moeder verlost. Honderden zieken heb ik met kennis en troost uit de buik van de aarde verlost. Honderden mensen heb ik met woord en daad uit leugens en uitbuiting proberen te verlossen.

Maar ik ben geen beroemde specialist, slechts een simpele huisdokter.

Maar ik ben geen beroemde politieker, ook geen politiek beest, eerder een rode ridder.

Tot ik in 1999 op reis vertrok naar Soedan. De schuld van president Clinton. Hij had het farmaceutisch bedrijf El Shifa laten bombarderen omdat de familie Bin Laden het mee financierde. Ik wou daarover een reportage maken en een project voor vrouwenrechten opstarten.

Daar ontmoette ik een vrouw die me zei: "Mijn vader is vermoord door dit regime. Je kunt hier niets komen doen. Dit regime is door en door corrupt." De toon was gezet, maar die toon was ook mijn toon. Toen heb ik veel vrouwen bedrogen tegen wie ik had gezworen nooit meer te zullen trouwen. Ik trouwde snel en berouwde het even snel. Maar de tafel van dit huwelijk had vier poten: een bed, een huis, twee dochters en een vuist tegen onrecht. De tafel hield stand onder het gewicht van misverstanden, ziektes, geldzorgen, overwerk en vervreemding.

Ik heb altijd onder de zieken geleefd en toch ben ik nooit ziek geweest. Wie moet ik daarvoor bedanken?

Ik heb altijd voetbal gespeeld en toch ben ik nooit gekwetst geweest. Wie moet ik daarvoor bedanken?

Ik heb altijd gevochten tegen onrecht en oorlog en toch ben ik nooit gewond geraakt. Wie moet ik daarvoor bedanken?

Iedereen die me kent en gekend heeft, iedereen die me bemint en bemind heeft wil ik voor dat leven bedanken. En ik blijf verliefd op het leven, al is het maar om de dood jaloers te maken.

Amabo amare et amari.

Ik hou ervan te beminnen en bemind te worden.

En wat dat leven nog zal brengen?

In de Chinese horoscoop ben ik een buffel en die sterven meestal in de arena van deze wereld.

Staf Henderickx
Privé:  Lommel.
Praktijk: Lommel.

E-mail adres: stafhenderickx@telenet.be

De zoete dood. Milieuvervuiling door zware metalen in de Noorderkempen. (1983)

Zwartboek Orde van Geneesheren. Coauteur. (1986)

Noorderkempen. (2000)

Steentjes. (2003)

Dokter, ik ben op. Over werkstress. (2010)

Ik was een smokkelaar. (2011)