Om de strijd van de arbeiders op die manier te leiden hebben de kapitalisten absoluut de hulp van de vakbonden of eventuele andere groepen, die zich als 'leiders1 van de arbeidersklasse opwerpen, nodig. De hulp dus van mensen, die op een bepaald ogenblik gevolgd worden door het overgrote deel der arbeiders en die bereid zijn de strijd te leiden binnen de door het kapitalisme opgelegde limieten.

Welke zijn nu de voornaamste limieten, die het kapitalisme oplegt ? Hoe bleek dit verder konkreet te Genk ?

1. Men aanvaardt dat de arbeiders staken, maar dan moet deze staking verlopen op 'vaste ogenblikken',' zodanig dat zij in de planning kan opgenomen worden. Men verwacht zich dus aan stakingen, die al jaren vanop voorhand als verliesposten geboekt worden en die daarenboven ook degelijk kunnen voorbereid worden (bvb. door het aanleggen van een stock).

In Genk gebeurde dit konkreet door het vastleggen van een speciaal kontrakt van vijf jaren bij de vestiging en nu hoogstwaarschijnlijk door het inkaderen van het bereikte akkoord in de nationale kontrakten tussen Fabrimetal en de vakbonden, die telkens voor twee jaren worden afgesloten.

Reeds van maanden voor de staking werden de arbeiders verplicht of via hogere lonen uitgenodigd tot het massaal presteren van overuren; hierdoor werd er rustig aan stock opgebouwd waardoor men een staking van enkele weken makkelijk kon verdragen.

Onmiddellijk na deze staking werd de schade ingehaald door verhoging van het ritme (in de afdeling kamionetten werden de eerste week na de staking per 48 uur 108 wagens gemaakt tegenover 68 voor de staking) of door nieuwe overuren (reeds de eerste zaterdag na de staking werd in verschillende afdelingen normaal doorgewerkt).

"Door zich telkens te engageren in dergelijke kontrakten richten de vakbonden dus duidelijk de strijd binnen de door de Forddirektie opgelegde limieten".

2. Wij zegden reeds dat in een concern zoals Ford de be-drijfspolitiek op lange termijn 'gepland' wordt. Konkreet voor een automobielbedrijf wil dit bijvoorbeeld zeggen dat men, na uitgebreide marktonderzoekingen, plant een nieuwe wagen op de markt te brengen. In funktie van de vraag, die natuurlijk groot is (anders zou men nooit met de produktie beginnen) doet men enorme investeringen en bouwt volledig nieuwe produktieëenheden op : in Genk is deze nieuwe wagen de 'ESCORT'. Om deze grote investeringen maksimaal rendabel te maken (of anders gezegd om te voldoen aan de voorafbepaalde vraag) moet de produktie voortdurend op volle toeren draaien. D.w.z. men heeft het ritme vastgelegd op een bepaald punt, men rekent op een bepaalde arbeidsduur (voor Genk 43 uren per week). Zolang een wagen goed verkoopt en zal verkopen, wat vooraf kan bestudeerd worden, kan aan dit ritme en deze arbeidsduur niet getornd worden. De Escort verkoopt goed op het ogenblik en er wordt voorzien dat dit nog ruime tijd zal duren. Het is dus niet zo toevallig dat er géén enkele afspraak gemaakt werd in verband met het ritme; integendeel, zoals wij hierboven reeds zegden lag het ritme na de staking zelfs hoger dan ervoor. Wanneer immers het ritme lager komt te liggen dan voorzien in het plan, verlaagt ook de voorziene produktiviteit per arbeider per uur.

Evenmin is het zo toevallig dat de arbeidsduur slechts met één uurtje ingekrimpt werd en dat in ruil hiervoor vanwege de slndikaten een soepeler houding in verband met de overuren geëist werd. Immers, door de 40 urenweek zou de produktie té sterk verlagen, wat binnen het kader van de voorafbepaalde planning, totaal fallikant zou zijn.

Door een soepeler houding in verband met de overuren af te dwingen heeft men het uur minder per week zelfs in zijn eigen voordeel kunnen ombuigen; men zal nu immers de produktie nog veel makkelijker kunnen bepalen in funktie van lichte konjunkturele verschuivingen op de afzetmarkt : bij hogere vraag veel overuren, bij lagere weinig of géén.

Wij kunnen nu vaststellen dat een relatief groot aantal arbeiders deze overuren helemaal niet verveld vinden en zelfs geneigd zijn er zoveel mogelijk te maken. Sommigen gebruiken deze en andere vaststellingen om verheugd te wijzen op het geluk en de arbeidsvreugde van de arbeiders in het huidige maatschappelijke bestel, op de vruchten van de technische voortuigang ook voor de arbeiders. Anderen betreuren deze feiten, noemen het integratie in de welvaartsmaatschappij en rekenen enkel nog studenten en andere minderheidsgroepen een revolutionair karakter aan.

De arbeiders verlangen inderdaad hun huis, hun frigo, hun wagen, hun T.V., hun vakantie. Wanneer zij er niet spontaan toe komen zich deze dingen aan te schaffen zal de reklamemastodont er wel voor zorgen dat deze produkten ook door de arbeiders als "onmisbaar" ervaren worden. De arbeiders beschikken echter niet over de nodige financiële koopkracht om zich deze dingen aan te schaffen; daarom moeten zij zichzelf in schulden steken, kopen zij op krediet (wat alsmaar gemakkelijker wordt in het huidig ka

pitalistisch systeem) en maken zij overuren wanneer hen de gelegenheid daartoe wordt geboden. Door er goed voor te zorgen dat de lonen niet stijgen in verhouding (of beter : door de kooplust steeds boven het loonniveau te situeren) kreëert het kapitalisme dus een bestendig onevenwicht, een bestendig deficit. Dit onevenwicht is een essentieel en nieuw kenmerk in de huidige afhankelijkheidssi-tuatie van de arbeiders; het is een nieuwe trek van een verhouding, die sinds honderdvijftig jaren in wezen nog altijd niet veranderd is.

Het kapitalisme past er echter wel voor op dat de arbeiders zich van deze manipulatie bewust zouden worden. Het zou een van de taken der vakbonden kunnen zijn om door systematische dis-kussie en informatie de arbeiders hiervan wél bewust te maken, hen te doen inzien dat het niet maken van overuren op dit ogenblik (met de daaraan verbonden verliezen) meer perspektief biedt voor een overwinning op langere termijn. Op deze bewustmaking komen wij echter in een volgend punt terug.

Misschien wordt na dit alles voor een aantal mensen duidelijk waarom de vakbonden na drie weken staking de eisen rond arbeidsvoorwaarden en ritme doodgezwegen hebben en daarentegen de eis rond de lonen overaksentueerden. De rol van de vakbonden wordt er niet mooier door wanneer wij weten dat de arbeiders veel meer reageerden tegen hun arbeidsvoorwaarden dan voor een loonsverhoging. Wij willen in dit verband vlug even onderstrepen dat het ritme en de arbeidsvoorwaarden moeilijk van elkaar te scheidenzijn . Wij zegden reeds verscheidene malen dat er reusachtige hoeveelheden moeten geproduceerd worden om een maksimale winst te kunnen boeken : het meest efficiënte systeem om hiertoe te komen is het opsplitsen van de arbeid in zeer kleine partiële delen, die zeer eenvoudig en relatief gemakkelijk uit te voeren zijn (mits een zeer specifieke opleiding natuurlijk). Deze bewegingen kunnen dan aan een zeer hoog tempo uitgevoerd worden.

Het zijn dit hoog tempo en dit monotoon stereotiep karakter van de arbeid die aan de basis liggen van de onmenselijke arbeidsvoorwaarden. Vanwaar anders zou die fysische en geestelijke afstomping komen, vanwaar die opengesneden handen en voeten, vanwaar het soms niet naar het toilet mogen gaan tijdens het werk ? Waarom anders is de foreman zo hard en wil hij er alles uitpersen ?

Het enige punt waarop de Forddirektie lichtjes is doorgeslagen is dus de loonsverhoging. Ook dit moet ons niet verwonderen; de loonkost in een bedrijf zoals Ford bedraagt immers slechts 7 % van de totale kost (in de mijnen 30 %) . Een zelfs grote loonsverhoging weegt dus niet zo sterk door op de totale kosten en heeft helemaal géén invloed op de produktiviteit (en dus ook niet op de rentabiliteit van de machines, die veruit het grootste deel van de kost vormen). Natuurlijk zullen zij niet verder gaan dan zij door de arbeidersstrijd op een bepaald ogenblik gedwongen worden, wat dan ook duidelijk blijkt uit de bereikte akkoorden.

Kortom, buiten deze lichte loonsverhoging is er in Ford-Genk niets veranderd; de kontrole op de arbeid is nog altijd even sterk (ritme, overuren e.d.), de arbeidskracht staat nog altijd ter beschikking van de Forddirektie in die vorm, die door de aard van het produktieproces op dit ogenblik geëist wordt.

3. Het is zeer belangrijk om te benadrukken hoe de verdeling tussen de arbeiders onderling door het kapitalisme systematisch gestimuleerd wordt en verder zeer funktioneel is voor de manier waarop en de richting waarin de arbeidersstrijd geleid wordt. Wij onderscheiden hier de verdeling binnen de fabriek (verschillende loonkategorieën) tussen verschillende fabrieken (Antwerpen-Genk), tussen verschillende sektoren (metaalsektor-chemische sektor), tussen verschillende landen (Keulen-Genk).

a. binnen de fabriek : de opsplitsing van de arbeid gaat gepaard met een hele resem funkties, waaraan een verschillend loon verbonden wordt. Op deze manier slaagt men erin een aantal arbeiders kalm te houden, die om promotie te maken (d.w.z. naar een hoger loonkategorie te verschuiven) veel willen verdragen. Het zijn deze mensen, die men als eerste aan een bepaald stuk band-werk zal plaatsen om het ritme te bepalen; zij verplichten hierdoor ook alle andere arbeiders aan een zeer hoog ritme te werken. Indien er dan toch nog een groep arbeiders is die wil strijden, bvb. omdat zij zich benadeeld voelen tegenover andere loonkategorieën worden de eisen gedefinieerd in funktie van de andere posities binnen het bedrijf. Meestal is het zelfs zo dat men

de konkrete uitbuiting van de grotere groep arbeiders laat gebeuren door andere arbeiders. Zo zijn het in Ford-Genk de foreman, die zeer konkreet de vereiste produktiviteit uit de arbeiders moeten persen; zij worden hiervoor beloond door een hoger loon en een bediendenstatuut ook al zijn zij dikwijls minder geschoold dan de arbeiders zelf. Zo slaagt het bedrijf er bovendien in eventuele rankunes van de arbeiders tegen het ritme en de arbeidsvoorwaarden af te doen glijden tegen deze foreman en kunnen zij beletten dat de arbeiders zouden doorstoten naar de struktuur van het bedrijf en van het systeem zelf, dat aan de basis van dit ritme ligt.

b. tussen verschillende fabrieken : loonverschillen en verschillen in arbeidsduur hebben er bvb. toe geleid dat de arbeiders hun strijd in Genk meer gedefinieerd hebben i.f.v. Ford-Antwerpen dan tegen hun eigen direktie. Dit soort van verdeling wordt daarenboven nog aangewakkerd door een totaal ontbreken van e-nige informatieuitwisseling tussen de arbeiders van deze fabrieken; zo werd het mogelijk dat voor een aantal arbeiders Ford-Antwerpen en Ford-Keulen de ideale werkplaatsen waren.

c. tussen verschillende sektoren : de kontrakten in de metaalsek-tor en de chemische sektor vervallen niet op dezelfde datum, waardoor het onmogelijk wordt dat deze mensen bvb. terzelfder-tijd zouden staken (indien tenminste de kapitalistische planning niet doorbroken wordt).

d. tussen verschillende landen : de sociale wetgeving verschilt meestal van land tot land. Hierdoor gebeurt het soms dat arbeiders hun strijd gaan definiëren i.f.v. wat in andere landen aan sociale voorzieningen bestaat.

Daar komt nog bij dat vele moderne ondernemingen internationaal georganiseerd zijn (zoals bvb. Ford). Meestal is deze organisatie zo opgevat dat elk fabriek zijn dubbele heeft die juist hetzelfde produceert, d.w.z. dat terwijl de ene fabriek staakt, de andere normaal verderloopt. Door het opbouwen van grote stocks in de verschillende fabrieken kan men dus gemakkelijk een (zelfs lange) staking verdragen.

Ook hier kan gesteld worden dat de kontrakten in de verschillende fabrieken van een onderneming (konkreet Ford-Keulen en Ford-Genk) op verschillende data vervallen; ook hier bestaat er géén enkele serieuze informatieuitwisseling tussen de arbeiders van de verschillende fabrieken. Simptomatisch bvb. is het feit dat, toen de vakbondsafgevaardigden van Genk naar Engeland gingen, zij in Dagenham aankwamen en eigenlijk in een fabriek 500 km. verder, nl. in Liverpool moesten zijn.

Door deze arbeidsverdeling weet het kapitalisme de kracht van het arbeidersverzet aanzienlijk te verkleinen en wordt de invloed op de produktie tot een minimum herleid. Daarenboven zou de strijd veel vlugger overgaan tot een politieke strijd wanneer men een einde heeft kunnen maken aan de door de kategorie en het aparte kontrakt of de aparte revendikaties opgetrokken loonbarrières. Wanneer men immers de onderlinge tegenstellingen (die door het kapitalisme kunstmatig opgetrokken zijn) kan vergeten, zal veel gemakkelijker het probleem van de macht gesteld worden; veel vlugger zullen de arbeiders ertoe komen in te zien wie er beslist over hun arbeidsvoorwaarden, hun levensomstandigheden, hun arbeid. In alle grote stakingen, die ooit het politieke niveau bereikt hebben, hebben de arbeiders hun onderlinge verdeeldheid kunnen wegwerken : zo was het in de grote strijd van de belgische arbeiders in '6O-'61, zo was het ook in Frankrijk tijdens de maanden mei en juni '68.

Iedereen zal nu wel inzien waarom het kapitalisme met alle mogelijke middelen de eenheid tussen de arbeiders zal pogen te vermijden.

4. Een vierde en zeer fundamentele begrenzing, die door het kapitalisme aan elke arbeidersstrijd gesteld wordt is voorkomen dat deze strijd zich zou keren tegen de strukturen van het kapitalisme zelf. De arbeiders moeten de illusie hebben dat hun strijd zich afspeelt op fundamentele punten. Nooit mag bij hen het inzicht doorbreken dat zij in feite op details vechten (of tenminste details bekomen).

Tot slot willen wij graag even De Volksmacht citeren : 'De arbeiders van Ford-Genk hebben het recht om fier en met opgeheven hoofd hun fabriek te betreden na deze grote overwinning'. Gedurende en na de staking liet men niet na aanhoudend op het historisch, moedig en zegevierend karakter van deze strijd te wijzen. Uit dit artikel blijkt nochtans voldoende in welke mate de bereikte resultaten een reëlere overwinning betekenen.

Het is niet voldoende zich tevreden te stellen met een konstatatie van het hypokriet karakter van zulke beweringen. Na elke strijd wordt op die manier de arbeiders de indruk gegeven dat zij weer eens een overwinning hebben behaald; op die manier wordt ook elk inzicht in de werkelijke konsekwenties van de bereikte resultaten verhinderd.

Men weet het voor te stellen alsof de sociale geschiedenis aaneengeregen wordt door een resem sindikale overwinningen, alsof de sindikaten de motor van de sociale vooruitgang zijn, alsof op die manier het kapitalisme sereen in een "socialisme^{1" zal overvloeien.}

Dit is fout en een vulgaire verblinding van de arbeidersklasse. Het kapitalisme zal "niet" zo maar een socialisme kreëren; er zijn hoogstens enige "socialiserende" tendenzen in te onderkennen. Al de zogeroemde overwinningen uit 50 jaar ar— beidersstrijd hebben het kapitalisme niet opgeheven. De arbeider heeft nog altijd zijn eigen lot niet in handen : hij mag nog altijd niet meespreken over zijn arbeidsvoorwaarden en zijn levensomstandigheden. Deze mogelijkheid kan het kapitalisme nooit geven omdat het in essentie berust op een radikale breuk tussen de arbeidskracht en de beslissingsmacht over die arbeidskracht.

"In de loop van de dag heeft de rijkswacht nog andere personen opgeleid, in totaal 31, onder wie negen studenten en een meisjesstudente van de studentenvakbeweging (S.V.B,) van Leuven, 19 Italiaanse Ford-arbeiders en 3 Vlaamse" lezen wij in "Het Volk" van 14 november.

De vraag stelt zich hier waarom studenten gedurende 5 weken elke morgen om 4 uur uit Leuven vertrokken om samen met de arbeiders piket te gaan staan, pamfletten uit te delen aan andere fabrieken en met hen te diskussieren. Hoe zijn zij tot dit inzicht gekomen ?

In Frankrijk zagen wij in mei dat de studenten na de bezetting van hun fakulteiten, na grote meetings over de funktie van hun universiteiten naar de fabrieken trokken en samen met de arbeiders in staking gingen. Ze hielden diskussies met de arbeiders en hielpen hen in de konkrete organisatie van hun staking.

In Duitsland zochten de studenten, in hun aktie voor een objektieve pers steun bij de arbeiders die samen met hen de verspreiding van de kranten van het Springer-koncern verhinderden.

In Italië gingen studenten mee met arbeiders betogen gedurende de stakingen in de Fiat-fabrieken te Turijn.

Overal in Europa merken we dat er studenten zijn die de kant kiezen van de arbeiders, die samen met de arbeiders gaan strijden.

1. Studenten Vak Beweging - Leuven (uitgedeeld op de eerste stakingsdag 21/10)

Beste vrienden,

Als arbeidsters van de fabriek Morari (Montpellier), scheen het ons belangrijk U het arbeidsblad, dat door zeven mensen onder ons werd geschreven, te laten geworden. Het is een getuigenis van wat we dag na dag hebben bereikt, van onze werkvoor-waarden, van wat we verlangen.

Sedert dit blad geschreven werd, werden twee van onze kameraden ontslagen door de direktie omdat ze de anderen bewust maakten van onze overwinningen; twee anderen verlieten de fabriek om te huwen. Onze groep verzwakte daardoor een ogenblik maar mits enkele moeilijkheden herstelde zij zich. Onze hoop is dat dit werk zou verder gaan-Ons lijkt het belangrijk deze meer geëngageerde kameraden te steunen. Eén onder hen zei na het lezen van het blad : "Ik heb het gelezen onder de middag en ik heb bijna niet gegeten om het te lezen tot het einde". Een andere zei : "Het is ontzettend. Zo leven wij. Ik wou dat de patroon het las". "Een derde begon te protesteren van zodra ze het zag. Reeds meerdere kameraden zijn bereid het te verspreiden in de fabriek. Om hen te steunen moet men ze ergens vinden : tijdens de pauze, in de kantine (met de nodige voorzichtigheid, opdat de patroon of de kaders geen argwaan zouden krijgen) of bij hen thuis.

Wij denken dat :

1. het blad moet verspreid worden onder alle arbeidsters van de fabriek Morari : dat zal hen de kracht en de ideeën geven om zich te verdedigen. In enkele dagen kan die verspreiding gebeurd zijn-Men moet het blad ook verspreiden in de andere fabrieken die afhangen van I.B.M. in de industriezone van Montpellier. Wij hopen dat de lokale sindikale verenigingen deze verspreiding kunnen doen lukken.

2. Wij moeten ook werk leveren dat grondiger is. Wij moeten terug nemen wat men ons ontstolen heeft, strijden voor ob-jektieve informatie en voor voorlichting over alle problemen die ons kunnen gegeven worden.

WAT MEN ONS VRAAGT : werken-produceren-konsummeren-zwij-gen-onze patroons rijk maken-elke dag een beetje meer wegkwijnen om een minderheid te laten profiteren-de ekspansie mogelijk maken.

WAT WIJ VRAGEN : verantwoordelijkheid in ons werk, in de organisatie, in de werking van de fabrieken, van het land, mannen en vrouwen te zijn wiens waardigheid men respekteert. Wij wensen op een objektieve en eerlijke manier te weten alles wat ons het leven zo zwaar maakt, wij willen het leven van de arbeiders in de wereld kennen, de arbeidsstrijd, de internationale solidariteit, de strijd voor de vrijheid, enz.

Dat zullen wij inderdaad moeten krijgen, wij arbeiders, zelfs al zijn wij nog te weinig talrijk om ervan bewust te zijn dat wij hiervoor moeten strijden. Wij hebben de gelegenheid niet gehad om te studeren, te lezen, ons te vormen, ons te informeren, omdat we verplicht waren te gaan werken (en velen van ons vanaf zeer jonge leeftijd) om geld te verdienen voor het levensonderhoud van onze familie. Voor de arbeiders is er niets georgani-zeerd om deze informatie te verkrijgen; ofwel is deze voorbehouden aan een minderheid van militanten. Op een dag waren wij met een zevental bijeen om te spreken over het arbeidsleven van de vrouw in de wereld, over de strijd die zij voeren om hun kinderen te laten leven. Het ging er over braziliaanse, arabische, spaanse en Vietnamese vrouwen. Een onder ons merkte op : "Het is belangrijk dat allemaal te weten, dat geeft ons moed voor de strijd".

Wij moeten alles weten over het werk, de sociale wetten, de sociale systemen, het ekonomisch leven, het internationaal leven. Wij hebben niets te verwachten van de televisie, van de radio, van de dagbladen, zoals deze nu zijn. Zij zouden nochtans ten dienste van het volk moeten staan.

Het organisme waar wij, arbeiders, elkaar zouden moeten ontmoeten is het sindikaat, want het sindikaat dat zijn wij. Het sindikaat is uitdrukking van onze solidariteit. Maar het sindikaat blijkt ver van ons af te staan.

Dikwijls komt het voor dat zij die de opdracht kregen ons te vertegenwoordigen zich ophouden in de lokale, de departementale, de internationale en de nationale verenigingen en geen kontakt meer hebben met de basis, met de grote massa der arbeiders. Deze kameraden, die bezield zijn met een groot verlangen om te dienen, nemen dikwijls beslissingen in onze plaats en lopen het gevaar de bureaukraten te worden van het sindikalisme terwijl wij van hen verwachten dat ze een steun zouden zijn in de strijd om steeds verder te gaan in de opbouw van de maatschappij.

Een arbeidster zei : "Ik ben gesindikeerd en ik zal het blijven want het is daar dat onze werkkameraden zijn; ik zal er echter voor vechten dat de sindikale organisaties werkelijk ten onzen dienste zouden staan. Hoe dan ook, wanneer de arbeiders hun verantwoordelijkheden opnemen, zullen zij voor zichzelf de verantwoordelijken kiezen in wie zij vertrouwen stellen."

De arbeid, die wij, arbeidsters en arbeiders, presteren dient om een maatschappij op te bouwen waar iedereen kan leven als een vrij mens. Het is een lange en zware arbeid, maar wij zullen ons doel bereiken, wij zullen het werk blijven voortdoen van hen die ons voorafgingen. Onze strijd is geen geïsoleerde strijd in het departement van Hérault of in Frankrijk, maar wat ons ondersteunt en kracht geeft is te weten dat er boven de systemen en de landen een internationale solidariteit bestaat. Onze strijd betekent een bewust worden van het feit dat wii samen met de andere arbeiders, broeders zijn van eenzelfde menselijke familie. De zucht naar macht van de grote geïndustrialiseerde landen, hun verslaafdheid aan het geld of aan de partij die niet altijd de verlangens van de arbeidersmassa vertegenwoordigt, verblinden de arbeiders van die landen die zich nog niet genoeg solidair voelen met hun broeders van de hele wereld.

Terwijl een arbeider in Noord-Amerika 16 dollars (800 fr.) verdient, verdient een arbeider in Brazilië of in het Midden-Oosten 1 dollar (50 fr.) en in Frankrijk 3 a 4 dollars (150 a 200 fr) per dag. De strijd van de arbeiders uit de ontwikkelingslanden is een strijd tegen het imperialisme, een strijd voor het leven, de broederlijkheid en de deelname in de winst. Wij zouden willen dat al onze kameraden arbeiders in Frankrijk, in Noord-Amerika, in Rusland, in Engeland enz. zich rekenschap zouden geven van het feit dat onze strijd niet in eerste plaats tot doel heeft elk voor zichzelf voor zijn eigen brood te vechten, maar dat zij in hoofdzaak een strijd is samen met onze broeders die nog steeds onnoemelijk worden onderdrukt. Wij moeten het leven van de buitenlandse arbeiders verdedigen (Spanjaarden, portugezen, algerijnen, maroka-nen, zwarten, joegoeslaven, enz.) die in Frankrijk komen werken. Wij moeten VECHTEN tegen sommige ideeën die ons in het hoofd worden gepompt, zoals : "zij komen ons brood opeten, enz.", en deelnemen aan alles wat tot hun promotie kan leiden : taalkursussen, eigen huiskring, enz. Wij moeten solidair zijn met onze Vietnamese, Kubaanse, Latijns-Amerikaanse en Chinese broeders om te trachten een maatschappij op te bouwen waar het volk niet langer meer de slaaf is van enkele machtigen.

Wij denken dat wij beet genomen worden en vooral nu dat het woord "participatie" zo dikwijls over de lippen valt van de chefs van het gouvernement en het patronaat. Wij vatten het zo op dat de eerste participatie er in zou bestaan dat wij werkelijk worden geraadpleegd, nadat men ons objektief en volledig heeft ge-informeerd over wat wij willen en denken, eerder dan in onze plaats te beslissen over een voorgenomen aandeel dat niets wil zeggen. Wij willen vrijheid van meningsuiting zonder dreigingen met ontslag of politie.

Zonder twijfel is de voorwaarde van deze strijd de vereniging van allen, arbeiders en studenten. Wij moeten samenwerken om de strukturen van de maatschappij te herdenken en te veranderen. Wij denken dat ook de studenten een belangrijke rol te spelen hebben in hun universiteiten, in hun studiemilieu, om de strukturen te doen veranderen en tevens om de mentaliteit van vele van hun vrienden te doen veranderen. Wij vragen hen :

- te strijden voor een vrij onderwijs dat toegankelijk is voor iedereen.

- dat zij de ogen zouden doen opengaan van hun vrienden die later "onze" kaders zullen worden. In de fabriek vinden wij hen terug

als ploegbazen, chefs of kaderpersoneel en al te dikwijls vormen zij de hinderpaal voor onze strijd : de patroon maakt van hun verwaande kennis en hun kwalifikatie gretig gebruik om ons bij voorbaat uit te buiten. Wij vergeten zeker niet die mensen die bij dokters, ingenieurs, enz. in dienst zijn, zoals daar zijn, de huisknechten, kuisvrouwen, tuiniers, enz. De dokters die de gemeenschappelijke overeenkomsten naleven zijn uitzonderlijke gevallen; voor velen echter is hun bediende niet meer dan een meubel of zelfs nog minder, iemand die niet intelligent is, die niet denkt, die niets weet, enz. Ook daar staat ons nog veel te doen.

Aan de studenten die arbeiders zouden ontmoeten vragen wij :

- dat zij klaar, kort en bondig zouden spreken. Wij waren eens aanwezig op een ontmoeting studenten-arbeiders in de fakulteit der letteren. Een student stelde daar de studenten-strijd voor, wat die heeft opgebracht enz. Hij besteedde daaraan een half uur, alhoewel hij alles kon zeggen in tien minuten met begrijpelijke, preciese en korte woorden. Voor ons is de tijd zeer kostbaar en het lang opblijven 's avonds doet ons geen goed, vermits we 's morgens vroeg aan het werk moeten. Een studente zei ons eens : "Het is eigenaardig. Ik hoor jullie spreken en intussen denk is : kijk, hoe zou ik dat nu gezegd hebben ? Zeker en vast op een veel ingewikkelder manier".

- dat zij niet zouden vergeten dat de arbeiders die zij ontmoeten nooit geïsoleerd zijn. Wij hebben onze werkmakkers, onze leefwereld, onze familie en onze vrienden. Onze strijd stijgt uit boven de organisaties, boven de sindikaten, die wij in de strijd, met lijden en ten koste van doden, geschapen hebben. De sindikaten hebben nood aan aanpassing en wij zullen werken aan de verbetering ervan, zodanig dat ze nog vollediger onze mening kunnen vertolken. Maar in de aktie zijn alle arbeiders aan de basis verenigd, zowel gesindikeerden als niet-gesindikeerden, zonder onderscheid naar gelang de sindikale centrale waarbij men aangesloten is. Deze eenheid zal moeten gemanifesteerd worden door de sindikale centrales.

Wij denken ook dat een verlengde stage in het arbeidsmilieu veel zou kunnen bijdragen tot het zien van de realiteit van het arbeidersleven. Wanneer men dan over dat leven spreekt zou het veel gemakkelijker zijn om met zijn beide voeten op de grond

te blijven. Gedurende deze laatste maanden hebben wij veel studenten horen spreken. Zij zijn zeker bezield met een edel idealisme, zij roepen schokkende verklaringen over de revolutie, over de ondergang van het kapitalisme, over de dood van de konsumptie-maatschappij _{enz ... maar zij hebben niet eens gebroken met hun eigen levensmilieu, met hun ouders, met hun familie. Dikwijls zijn het deze die ons uitbuiten. Dit brengt mee dat ze niet volledig deelnemen aan ons leven en aan onze strijd.}

Tevens staan wij vanaf het begin zeer wantrouwig tegenover hen die de revolutie zouden willen voeren zonder zich te veel te vermoeien, want het zijn de werkers die het gelag betalen als er een opstand komt. De stakingen in mei waren voor velen onder ons een hard offer, een misrekening in het budget (velen hebben moeten verzaken aan de vakantieplannen, een vakantie die ze nochtans goed konden gebruiken), een oorzaak van ontslag of van werkloosheid.

Wij voelen ons werkelijk solidair met die studenten die zich als ware bondgenoten hebben getoond in de strijd en in het bijzonder met hen die volledig komen deelnemen aan ons arbeidersleven. In een houding van begrip kunnen zij :

- leran wat een beroep is, wat het leven van een arbeider is;

- datgene wat zij reeds geleerd hebben ten dienste stellen van het volk. Zij zullen met ons strijden om een maatschappij op te bouwen waar iedereen zich kan doen gelden.

In een eerste stadium zou men kunnen denken of verlangen dat de arbeiders gaan studeren en de studenten gaan werken, maar dat is niet voldoende. Men moet ophouden met elkaar te beschieten. Men moet strijden opdat elkeen zijn plaats als werkman zou krijgen, als verantwoordelijk en volwaardig arbeider. Want, het is slechts onder die voorwaarde dat men mens is.

Wij hebben verschillende bladen gelezen die verschenen zijn tijdens de gebeurtenissen van mei en juni, waarin gehandeld werd over informatie. Ziehier wat wij menen. In alle waarheid zeggen wij wat wij denken, niet om kritiek uit te brengen maar om verbeteringen aan te brengen.

Wij hebben een pers nodig die het volk dient, die nieuw en objektief is en die ons inlicht over de arbeidsstrijd in heel Frankrijk en in heel de wereld, over de solidariteit die ontstaan is bij het ontstaan van de arbeidersklasse, over de voorbije en de huidige strijd. Een pers die ons laat kennis maken met de grote problemen van de wereld, met de politiek, met de ekonomie die het leven van elke dag en onze arbeiderskultuur vervoegt; zulke pers zal van ons volwaardige mensen maken, mensen die vrij zijn over hun eigen lot te beslissen.

De sindikale bladen waren veel eenvoudiger en precieser; door woord en beeld hielden zij ons op de hoogte van wat er in andere steden gebeurde. Het is wenselijk dat dergelijk werk blijft doorgaan en dat deze revues werkelijk de uitdrukking zijn van alle arbeiders. Wanneer wij zeggen alle arbeiders dan zijn dat alle ar-

beiders en niet alleen deze die gesindikeerd zijn, en die een minderheid vormen. Al de anderen die niet gesindikeerd zijn en die de meerderheid uitmaken zijn daar zeker ook bij. Ook zij vechten in de arbeidersstrijd, vechten aan de frontlijn, zijn bereid alles te geven. Zij zijn uitgesloten van sindikaten en politieke partijen omdat ze te links zijn.

Wij menen dat er voor Montpellier een lokaal blad zou moeten zijn, misschien een gestencileerde uitgave; een blad dat alle arbeiders zou inlichten over de werkvoorwaarden van de verschillende fabrieken aldaar, over het werk dat hun makkers doen, waarin de gemeenschappelijke overeenkomsten zouden uitgelegd worden, de sociale wetten, enz. en die zouden kunnen oproepen tot een gemeenschappelijke aktie.

Wij zijn ervan overtuigd niet alles te hebben gezegd over dit uitgebreid en kompleks domein maar wij hopen ons steentje te hebben bijgedragen tot de opbouw van de mensheid. Alleen door dit lang en diepgaand werk van vorming en informatie zullen we het gunstig ogenblik voorbereiden voor een totale verandering van de maatschappij die niet meer gebaseerd zal zijn op geld en winstbejag maar ten dienste zal staan van alle mensen. Dank zij dit blad zullen er mannen en vrouwen opstaan uit de arbeiders, die de gids en de steun zullen zijn van de massa.

De arbeidsters die het arbeidsblad hebben opgesteld.

*
*  *