Volkomen liefde

Dimensies van de dag - 7/13

Français

Ik fonkel lange tijd door goud
gedolven in een streling.
Bemoedigd door dat stralen
wordt zonneschijn ontpit doorheen je mond.

De stad verjaagt de hemel van haar muren,
de stad wil verder gaan op wegen
die aan randen van de korenvelden stoppen
en in aarde blijven steken als een schuif.

Met het verleden op een hoop te gooien
heb ik enkel nog je mond als steun
mijn aangezicht was jou zo dicht genaderd
dat ik je ogen met mijn wimpers sloot.

Wat licht volstaat de plaats te merken
waar de dageraad haar strijd begint.
Ver in de nacht verschijnt
haar grote struik van witte netels.

© Lucien Becker, Plein Amour, Gallimard, 1954