|
De dag kan niet ontkomen aan de kamer
en vluchten naar een afgelegen land
ze torent niet meer boven muren
die haar als een bruggenhoofd omsluiten.
De aarde stopt heel even zijn gedraai,
geklemd door grote brede stromen
en verwart zich in de vlucht van vogels
die zij van dorp tot dorp geleidt.
Uit harten die weer meester zijn van leven
ontsteekt een vuur dat enkel brandt in jou
maar wat wij zien zijn enkel glinsters
rond je slapen lichtend dan weer dovend.
|