Introductiepagina

Nieuws van Joke Fotoreportages
Van: Joke langs mail Verzonden: Maandag 29 september 2003 Aan: Allemaal Onderwerp: Betogen in Beiroet en Qana bezoeken in Zuid-Libanon Dit zal waarschijnlijk mijn laatste verslagje vanuit Libanon worden, want morgen vertrek ik weer naar koudere oorden... Zaterdag was er ook hier een betoging, maar ik was eigenlijk zeer teleurgesteld. Mijn Palestijnse vrienden hadden me gewaarschuwd, en velen zijn gewoon niet gegaan. En het werd me snel duidelijk waarom. Ik was meteen naar het eindpunt gegaan zodat ik alle groepen kon zien passeren en voorop in de betoging, niet te missen 3 jeeps met daarop torenhoge foto's van Assad (president Syrie), Hariri (president Libanon) en Nasser (gewezen leider Egypte). Heel deze manifestatie was dus gewoon gerecupereerd door de regering en vriendjespolitiek!!! Daarachter een 1.000-tal manifestanten, grotendeels Fatah, maar ook een kleine groep PFLP en communisten. Zondag ben ik samen met een Italiaanse vriendin naar Tyr, in het zuiden van Libanon getrokken. Zij heeft daar een vriend wonen en ik was nog niet in Tyr geweest, dus dat kwam goed uit. Tyr is een op het eerste zicht zeer mooi rustig havenstadje, maar tijdens de oorlog was het hier veel minder rustig. Ik wou ook graag Qana bezoeken, het dorpje waar de Israeli's in 1996 een totaal bloedbad hebben aangericht in een UN-post waar 100-den vluchtelingen verbleven. 106 mensen, vooral kinderen, zijn toen omgekomen. Je kan nog altijd de barak zien waar een 50-tal mensen zich schuilhielden tijdens de bombardementen, het golfplaten dak compleet in stukken, zo een dak houd nog geen kogel tegen, laat staan een bom. Dit bombardement was - volgens de Israëli's - een reactie op een Hezbollah aanval vanuit de UN-post, hetgeen totaal niet waar was, en wat ook later bewezen is. De man die toen bevel gegeven heeft tot deze actie was... Shimon Perez. Het was net voor de verkiezingen die hij verloren heeft en waar Netanyahu eerste minister geworden is... . Op www.palestina.be/inhoud/beelden/fotoweb/verhaal/qana/qana.htm kan je meer info vinden over Qana en nog veel meer op www.palestina.be. Vandaag mijn laatste dag in het kamp, afscheid nemen van al de families die ik heb leren kennen, het is niet makkelijk, ik heb het gevoel dat ik hen allemaal weer achterlaat in hun miserie, hetgeen natuurlijk ook zo is, maar het is moeilijk je daarbij neer te leggen. Groetjes Joke

Van: Joke langs mail Verzonden: Vrijdag 26 september 2003 Aan: Allemaal Onderwerp: De 'checkpointschool' voor soldaten en zijn pannekoeken niet lekker? In mijn laatste verslagje heb ik wat geschreven over de checkpoints hier aan het kamp. Nu per toeval ben ik voor de eerste keer de derde checkpoint, aan het hele andere uiteinde van Ein-al-Helwe gepasseerd, een uitgang die nauwelijks gebruikt wordt door de mensen en het werd me snel duidelijk waarom…! Ik was uitgenodigd door Dr. Amer thuis voor lunch, en hij woont buiten het kamp, in een klein dorpje in de buurt. Hij komt altijd via deze uitgang, omdat het er veel minder druk is en dat klopt inderdaad. Maar dat haeft natuurlijk ook zijn uitleg. Namelijk alle auto's of mensen die langs daar passeren worden tegengehouden en onderworpen aan een grondige controle. Zelfs ik moest voor de eerste keer mijn paspoort tonen! Koffer gecheckt, handschoenenkastje, en bij het terugkomen, moest de dokter zelfs uitstappen…! Volgens hem doen ze dit om de mensen weg te jagen, om te verhinderen dat teveel mensen langs hier zouden passeren, maar ik vond dat de soldaten hier er "zeer jong" uitzagen, misschien jongeren net in legerdienst, die aan de checkpoint van Palestijnen kunnen leren hoe auto's en mensen te checken op wapens…? Want tot nu toe heb ik nergens, aan geen enkele checkpoint zo een situatie meegemaakt (en in Libanon staan nog veel checkpoints…). Dus aan een uitgang later ze de mensen vrij door, om hen niet op stang te jagen, en aan de andere maken ze er een "soldatenschool" van… . Onderweg naar het dorpje ook MiehMieh gepasseerd, dit is een christelijk dorpje waar ook een Palestijns kamp gelegen is, weliswaar veel kleiner dan Ein-al-Helweh, maar hier hebben ze ook zwaar geleden tijdens de oorlog. Gisterenavond pannenkoeken gemaakt voor de familie. Maar ik had het moeten weten, zeker na een jaartje bolivie in 1997net zoals de Latijns-Amerikanen hebben de Arabieren het blijkbaar moeilijk met iets dat ze niet kennen (en ik veronderstel dat dat ook wel voor de Europeanen geldt..!) Iedereen deed superenthousiast dat ik dit wou maken, maar tegen dat mijn pannenkoeken klaar waren, was iedereen spoorloos verdwenen (en echt iedereen!!). Dus mijn overheerlijke haloua's (gebakjes) maar op het aanrecht gezet, en een douche gaan nemen. Druppelsgewijs kwam iedereen terug binnen, maar ik denk dat iedereen samen net 1 pannenkoek naar binnen gespeeld heeft…! Net zoals in Bolivia mijn speculaas niet in de smaak viel, had ik hier hetzelfde voor met mijn pannenkoeken (en ze waren wel goed gelukt en lekker hoor!!) maar ja. Ik heb toch mijn best gedaan, en ik ben erin geslaagd de melk die ik nodig had (van die poeder van Nestlé) zelf te betalen, zij hadden sowieso melk nodig maar op dit moment geen geld om het te kopen, dus had ik een goede smoes om het zelf te doen!! Morgen is het hier ook betoging voor de Internationale solidariteitsdag met Irak en Palestina in Beiroet, ben benieuwd hoe een demonstratie er hier aan toe gaat!! Morgen meer! Groetjes Joke

Van: Joke langs mail Verzonden: Dinsdag 24 september 2003 Aan: Allemaal Onderwerp: Checkpoints aan het kamp, om te vernederen - Afscheid is nooit leuk. Toen ik gisterenavond aankwam in het kamp was er weer geen elektriciteit. Een hele opgave om mijn logeerplaats terug te vinden, in al die kleine steegjes! Het huis waar ik logeer en de omringende huizen hebben samen één motor, die een minimum aan elektriciteit verzorgt bij het uitvallen van de stroom, maar die werkte blijkbaar ook niet, en aan de keukenvloer te zien, was het geen 5 minuten maar eerder al een paar uur bezig, want de vloer was 1 zwembad, de frigo "ontdooid". De hele avond dus in de weer met dweilen en aftrekkers en rond 23h hadden we terug elektriciteit. Als je 's avonds laat terug komt in het kamp moet je dus zoals altijd de Libanese checkpoint passeren en in het donker schijnen ze dan met een zaklamp naar je gezicht om je te identificeren. Ik kan er niet aan doen, maar op zo'n moment voel ik me terug in Palestina, aan een Israëlische checkpoint. Ik wil zeker niet de vergelijking maken tussen Libanezen en Israëli's want die gaat niet op, maar deze checkpoints kennen toch ook wat van vernederen en tonen dat ze zichzelf beter voelen dan de Palestijnen. Aan mij is nog nooit gevraagd om mezelf te identificeren met mijn paspoort, maar de Palestijnen met wie ik in de taxi zit hebben het regelmatig aan hun been dat ze hun "residentiekaart" ( want paspoort kan je het niet noemen) moeten tonen aan grinnikende soldaten die duidelijk genieten van hun "macht" want zo een controle heeft totaal geen betekenis, wordt puur gedaan om te vernederen. Salah houdt altijd al op voorhand zijn kaart klaar, elke keer opnieuw, en hij geeft dus zijn kaart al bijna voor de soldaten het hem vragen, en daar worden ze altijd zeer "pissig" van, want hij "ondermijnt" zo natuurlijk hun gezag! En bijv. 's avonds vanaf een uur of 22h, worden van alle mannen (en "nooit" van vrouwen) die het kamp binnenkomen hun naam genoteerd zodat wanneer er iets zou gebeuren in het kamp men weet wie het kamp is binnengekomen. Ook al zo een bizarre maatregel aangezien als je iets wilt uitsteken je gewoon wat vroeger binnengaat natuurlijk!!! Vorige week nog naar dat concert geweest ter herdenking van Sabra en Chatila in het UNESCO gebouw, een immens complex met van die grote lusters aan het plafond en tapijten als je ziet wat ik bedoel…??? Het concert zelf was half Italiaans, half Palestijns, wel de moeite, maar je merkt meteen dat Arabische mensen niet meteen dol zijn van onze klassieke muziek!! De Italiaan aan de piano had niet zoveel succes. Nog een weekje en dan ben ik terug in belgenlandje, ik wil niet terug naar huis, maar nu het toch dichter komt heb ik zoiets van laat het dan maar snel gaan, want deze week wordt vooral afscheid nemen en dat is nooit leuk…!! Groetjes Joke

Van: Joke langs mail Verzonden: Dinsdag 16 september 2003 Aan: Allemaal Onderwerp: Over operaties, Sabra en Shatila en over Palestijnse versus Israëlische emoties. Sinds vandaag is het weer wat rustiger, maar de laatste dagen bijna constant doorgebracht in het operatiekwartier, stukjes kogels helpen verwijderen in abominabele omstandigheden, licht dat om het uur uitvalt, 1 minuut in het donker tot de motor in gang gezet wordt. Anesthesie met de hand, we wisselen elkaar af voor de beademing van de patiënt, want een operatie an 3uur dat kan wel tellen. Als een kogel zich door het abdomen geboord heeft, moet er gecheckt worden of er perforatie van de ingewanden is. Normaal mogelijk met laparoscopie , een soort cameraatje dat in de ingewanden wordt gebracht, niet-invasief, maar dit toestel is niet aanwezig wegens veel te duur, dus noodzakelijk om heel de patiënt open te leggen, litteken over heel de borst voor een kogeltje van 3mm. En inderdaad, meestal perforatie dus noodzaak was inderdaad noodzaak. Ik mag de patiënten dan terug dichtnaaien en dan wachten op de volgende. Vandaag kwam er nog iemand langs met 10 gaatjes in zijn been!! Het aantal gewonden ligt wel wat hoger dan 15... Maar het leven gaat hier terug zijn gewone gang, geen gespannen sfeer in het kamp, toch niet overdag, wat gebeurd is is gebeurd, de mensen moeten verder...overleven. Sommigen herinneren het zich misschien, misschien iets gehoord op het nieuws, Maar vandaag is het 21 jaar geleden dat de Falangisten onder het toekijkend oog van de Israëli's Sabra en Chatila zijn binnengedrongen en daar een enorm bloedbad hebben aangericht. Tussen 16 en 18 september hebben ze daar bijna 2000 mensen - Palestijnen en Libanezen - omgebracht. Vanavond is er een concert ter herdenking en in het weekend was er al een receptie in het Commodore hotel. Ik vind het allemaal net iets te chichi. Gisteren was er wel een activiteit voor de kinderen. Maar ik heb niet echt het gevoel dat de mensen zelf betrokken worden. Maar ik ga toch maar eens een kijkje nemen, verslagje volgt... NB Kleine rechtzetting: in België wordt regelmatig gezegd "de kampen van Sabra en Chatila" en dat enkel het kamp van Chatila overblijft. Dit is niet helemaal correct: Sabra is geen Palestijnse kamp en is dat nooit geweest. Hier wonen vooral arme Libanezen en in de loop van de tijd hebben er zich ook Palestijnen uit Chatila gevestigd, maar Sabra bestaat nog steeds, en was dus nooit een "Palestijns kamp" en dit wil dus ook zeggen dat er toentertijd enorm veel Libanese mensen ook koelbloedig vermoordt zijn. Wat mij ook onlangs pas is opgevallen is dat CNN hier niet dezelfde CNN is als wij te zien krijgen in Europa en Amerika!!! Dus ze hebben hier een speciale CNN voor het midden Oosten. Waarschijnlijk iets minder pro-Amerikaans en meer afgestemd op het publiek van hier. Om maar te zeggen wat een mediamanipulatie kan doen!! Als ik hier bv naar Al Jazeera kijk krijgen we altijd rechtstreekse beelden over Israëlische aanslagen op Palestijnen en en je ziet de gewonden wegdragen uit de kapotgebombardeerde huizen, je ziet "bloed" en je ZIET emoties. Wat ik wil zeggen is dat in België je enkel de dag nadien de ruines te zien krijgt, praktisch nooit zie je Palestijnse slachtoffers. Wel bij een Palestijnse aanslag, dan krijg je Israëlische slachtoffers te zien (en slachtoffers wekken altijd medelijden op bij mensen, dat werkt op de emoties) zodat er een enorm verschil ontstaat in "medelijden", als je geen Palestijnse slachtoffers ziet ga je ook minder makkelijk "medelijden" krijgen. Al Jazeera toont OOK rechtstreekse beelden van Palestijnse aanslagen, dus ze zijn misschien net "iets" democratischer" hier..??? Ik weet niet of het duidelijk is wat ik probeer uit te leggen, maar ik voel toch weer dat in Europa lang niet ALLE beelden passeren in de ether!!! Joke

Van: Joke langs mail Verzonden: Vrijdag 12 september 2003, 18h36 Aan: Allemaal Onderwerp: Bomexplosie Zeer snel een mailtje, ga maar eens kijken naar website De Standaard (*). Bij nieuws over Arafat wordt het kamp hier vermeld! En inderdaad gisteren was het beetje heet... een bomexplosie tijdens een demonstratie. 10 gewonden. Vandaag de hele dag kogels helpen verwijderen. De sfeer is nog altijd wat gespannen. 's Avonds liefst niet op straat, morgen of overmorgen vertel ik meer, maar ik ben helemaal OK! Maak je maar geen zorgen! Knuffels Joke
(*) DS-12-09-03 Vijftien mensen die gisteravond deelnamen aan een demonstratie voor Yasser Arafat in het Palestijnse vluchtelingenkamp Ein El-Hilweh in Libanon, zijn gewond geraakt toen onbekenden de betogers beschoten en een handgranaat in de menigte gooiden. Drie van de gewonden verkeren in levensgevaar. De betogers protesteerden tegen de uitwijzing van Arafat die Israël heeft aangekondigd. Info-Libanon

Van: Joke langs mail Verzonden: Donderdag 9 september 2003 Aan: Allemaal Onderwerp: Over baxters, UNRWA-schooltjes, Palestijnse democratie en een schrapnel Gisteren, zondag, was ik uitgenodigd bij de familie van een van mijn beste vrienden hier, en meteen bij het binnenkomen werd ik meegetroond naar de slaapkamer, die overdag ook dienst doet als salon. De zus lag daar op het bed, met aan haar arm een baxter die ze hadden opgehangen aan het raam."Mijn zus is ziek, kan jij eens kijken of alles nog in orde is met dit hier (de baxter). Ik kon mijn ogen niet geloven, wat deed zij hier thuis met die baxter? Maar toen ik aan m'n vriend vroeg of de dokter haar zomaar naar huis gestuurd had kreeg ik een duidelijk antwoord: "Vorige keer toen ze ziek was heeft ze 3 dagen in het ziekenhuis gelegen en dat heeft haar een fortuin gekost, dat kan ze zich nu niet veroorloven, dus zijn we naar een privé-arts gegaan, die ons medicatie heeft voorgeschreven met de baxter en konden we meteen naar huis. En om die baxter eraf te halen? Simpel haar moeder kan dat doen had de dokter gezegd! En wat ze nu eigenlijk had, dat wist ze niet. Waarvoor de medicatie diende, dat wist ze niet, maar die baxter die toch wel een bron van infectie kon zijn die niet te onderschatten is, zeker als je ziet hoe opeengepakt deze mensen leven, haar vier kinderen die om aandacht vragen, alle broers en zussen die constant binnen en buiten lopen, ik was er niet goed van! Weet je, op zich zijn hier wel genoeg dokters, het krioelt hier van de "prive-kliniekjes", maar het probleem is dat de mensen dat allemaal totaal niet kunnen betalen. M'n vriend zei me achteraf dat zijn zus in een zeer moeilijke situatie vertoeft, vooral financieel, als je zo 4 kinderen moet grootbrengen. De familie probeert haar zo goed mogelijk op te vangen, maar ze moeten zelf ook nog zien te overleven. M'n vriend zelf verdient met zijn job in een NGO (PARD) 200 dollar per maand! Probeer daar op je eentje al maar eens van te overleven! En ik hoor regelmatig nog van die verhalen van families zonder enig inkomen, die hun kinderen zelfs niet naar een UNRWA-school kunnen laten gaan, want zelfs in UNRWA-scholen moet je zelf je schooluniform, boeken, boekentas, enz… betalen! Ik dacht dat UNRWA er net was voor diegenen die het het moeilijkst hebben, maar nee. Een zus van de familie waar ik logeer werkt in een centrum van het PFLP, die "ratrapagekinderen" begeleiden. Gisteren vertelde ze me dat er 2 groepen kinderen komen: kinderen die naar UNRWA-scholen gaan, maar hulp nodig hebben om bij te werken, en dan heb je de andere groep kinderen die gewoon niet naar de UNRWA-scholen kunnen gaan, omdat de ouders het niet kunnen betalen, en die in dit centrum worden opgevangen, en op zijn minst leren lezen en schrijven, een minimum, maar het is wel gratis. Ik was al kritisch t.o.v. UNRWA, maar dit ging echt wel even mijn petje te boven. En ik heb hier eens rondgevraagd of ik via UNRWA die 200kg schoolmateriaal hier kon krijgen, en dat zou eventueel wel kunnen, maar dan zou UNRWA zelf het materiaal verdelen en weer de armste kinderen uit de boot laten vallen, geen sprake van! Dag in dag uit word ik geconfronteerd met deze feiten, die je op het eerste gezicht niet merkt, ze zitten als het ware verdoken achter de muren, maar als je je eenmaal door die muur gewrongen hebt, komt het ware leven naar boven, en dat is zeer schrijnend. Een paar dagen geleden was er een vergadering met de jongeren die mee geweest waren op zomerkamp in juli, en ik vroeg hen daar hoe zij hun toekomst zien in de realiteit, of zij enig perspectief zien om terug te keren naar hun land en of ze enige strategieën hebben om dit te realiseren? De meningen waren zeer uiteenlopend, sommigen waren zeer duidelijk:"First the weapons, than the aknowledge", anderen zagen het eerder omgekeerd, en vonden dat ze door middel van praten en diplomatie een weg moesten zoeken. Maar allemaal waren ze ervan overtuigd dat ooit, hun kinderen of kleinkinderen terug naar Palestina zouden keren… . In verband met Roadmap, die wordt gewoon weggelachen, maar velen zeggen wel dat ze het mogelijk zien dat Israël de vluchtelingen zal toestaan "terug te keren" naar Westbank en Gaza. Alleen toen ik hun vroeg of ze dat zouden doen, was hun antwoord duidelijk neen, want zij willen hun eigen stukje land terug, in Israël. Ik vroeg de verantwoordelijke ook wat hij vindt van het feit dat zoveel jongeren op zoek gaan naar een mogelijkheid om in het buitenland een leven op te bouwen en of dat te maken heeft met de alsmaar groeiende impact van het kapitalisme dat toch vooral greep krijgt op de jongeren. Volgens hem is dit voor de Palestijnse vluchtelingen toch nog niet echt doorgedrongen, oppervlakkig misschien wel, qua kleding en zo. Maar de jongeren hier blijven zich toch nog enorm bewust van hun wortels, en dus ook van hun vijand. Hij gaf het voorbeeld van zichzelf en een aantal vrienden die soms al een paar jaar niet meer gewerkt hebben, maar toch blijft die drang aanwezig om te strijden tegen die vijand, Israël, en dus ook indirect Amerika. "Ik merk ook" zei hij "dat vele van die jongeren die vertrekken naar het buitenland om te studeren, uiteindelijk terug komen, zelfs tot in dit kamp, omdat hun band met hun wortels zo stevig is…". Nu dit heeft misschien ook welt te maken met het feit dat het niet altijd zo uitstekend is in Europa als men denkt, maar jongeren die terug komen hebben meestal enorm veel energie om in actie te schieten iets te doen. Als je het kamp binnen komt, dan moet je elke keer voorbij een levensgrote poster van Arafat (Abu Omar) en ik vind het altijd raar, omdat de meeste mensen hier in het kamp nu niet echt Arafat-fan zijn. Op die vergadering heeft men me – proberen - uit te leggen (want het is echt gecompliceerd) hoe dat komt. De PLO, hoewel officieel niet meer aanwezig, is nog altijd de overkoepelende organisatie, en Fatah (van Arafat) is, vooral in Palestina dan - de "sterkste" fractie (daarom niet de grootste, wel met de meeste macht, wegens Arafat zelf). Dus dit is al niet echt democratisch. Maar de structuur van het kamp is nog altijd gebouwd op deze verdeling, en dus aan de ingang van het kamp staat een checkpoint van Fatah, dus met Arafat. En de andere partijen kunnen ook geen kant uit, want hij is de "leider van de Palestijnen" en men is niet van plan zich te laten opsplitsen. Maar op mijn vraag of men dat in de praktijk ook vind, kreeg ik enkel gefronste wenkbrauwen …! Dus hetgeen nu eerst zou moeten gebeuren is democratische verkiezingen binnen de Palestijnse fracties, om het evenwicht te herstellen, maar dat is natuurlijk bijna ondenkbaar dat dit gebeurt! Zo stelt ook Walid, dat als we iets willen veranderen voor de vluchtelingen we van binnen uit moeten beginnen, te beginnen met de annulatie van de "populaire comités" en een comité oprichten dat democratisch verkozen is, waarbij iedereen zijn programma opstelt, en een strategie uittekent, en pas als we dit bereikt hebben, kunnen we samen vechten voor de terugkeer. Vorige week heb ik voor het eerst een operatie bijgewoond van een schotwonde. Er zaten nog wat schrapnels in de arm en die moesten eruit. Ik heb wat rondgevraagd over de oorzaak, en iedereen wist wel over wie ik het had, maar veel kreeg ik niet losgepeuterd. "Familieruzie…" blijkbaar… . Ik denk dat als ik terug kom in België ik het weer heel moeilijk ga hebben met het terug aanpassen aan de realiteit ginder. Hier leer je echt te overleven met noodzakelijke dingen, zonder enige luxe… Joke

Van: Joke langs mail Verzonden: Donderdag 4 september 2003 Aan: Allemaal Onderwerp: Deze mensen moeten het recht krijgen om terug te keren naar HUN stukje land, Toen ik gisterenavond terug naar huis liep na het werk, had ik gehoopt Salah niet op zijn gewoonlijke plaats te zien zitten, maar hij zat er wel, en dat betekende slecht nieuw. Een hele week keek hij al uit naar een eventuele job, maar hij had het dus niet gekregen. Salah is decoreerder in appartementen, bepleistering en zo. Hij werkt als mensen hem vragen, of als firma's (Libanese) nog een extra man nodig hebben. Hij wordt dan wel natuurlijk een stuk minder betaald als zijn Libanese collega's. Hij keek zo hard uit naar deze job, want hij spaart voor een paspoort, dat 200 dollar kost en dus ongelooflijk duur is. En wat zeg je dan als hij je gelaten zegt dat iemand anders het voor minder geld wou doen. Maar met zijn eeuwige optimisme stelt hij me voor naar Saida te gaan, daar wat te gaan wandelen, en dus doen we een taxi stoppen en weg zijn we, weg uit het kamp… Ik voel dat ik deze reis helemaal anders ervaar dan mijn vorige reizen naar Irak en Palestina… niet omdat het hier zo anders is, maar omdat ik hier langer ben, en echt tussen de mensen leef. Ik leer de jongeren ook beter kennen, ik zie niet meer enkel hun eeuwige glimlach en optimisme, langzaam aan begint dat masker af en toe af te vallen, en krijg ik een beetje toegang tot hun diepere gevoelens en als je langere tijd samen bent met deze jongeren dan krijg je ook meer te horen dan enkel de oppervlakkige problemen. Door dag in dag uit in zo een kamp te leven ervaar je ook de dagelijkse sleur die je niet opmerkt als je er gewoon een dagje doorbrengt. De eerste keer dat ik met Salah een toertje maakte door de soek en de straatjes, vond ik het allemaal opwindend om zien en ik keek mijn ogen uit. Maar langzaamaan heb je het allemaal wel gezien en begin je te voelen dat je hier geen kant uit kunt. Zowel letterlijk als figuurlijk zit je hier opgesloten, er is niks maar dan ook niks te doen of te zien, het enige wat mensen, jongeren hier kunnen doen is op straat zitten, discussiëren of gewoon voor zich uit staren, de hele dag, en eventueel zelfs de nacht. En gisteren voelde ik dat ook, ergens diep in mij, de wil om hier weg te gaan, uit te breken, en dat gevoel is veel sterker aanwezig bij de jongeren hier in het kamp. Toen ik Salah gisteren zag, straalde de hopeloosheid van hem af, weer een kans gemist om hier weg te geraken. En dat gevoel heeft me enorm geshockeerd omdat ik dat voordien nooit gerealiseerd, gevoeld heb. Je komt elkaar ook elke keer weer tegen, want de meesten hebben geen werk en zitten dus maar op straat te zitten, en elke keer als ik passeer, kom ik dezelfde mensen tegen. Voor ik naar hier kwam had ik ook een beeld van het kamp dat uitgestrekt is, met 80.000 mensen, te vergelijken met Vilvoorde, mijn stad. Ik heb nu wel al een aantal families bezocht, die allemaal in een andere buurt wonen, maar in praktijk betekent dit dat ze op nog geen 10 minuten wandelen van elkaar wonen…dus als je daar over nadenkt, dan besef je pas hoe opeengehoopt iedereen hier wel woont… Weet je, als je gewoon door Ein-al-Haloua wandelt dan zie je een arme buurt, veel mensen, en in de kleine straatjes denk je wel, waw wonen die zo…? Maar ik denk dat je hier echt een tijdje moet verblijven om echt te beseffen hoe het is, voelt om zo te wonen. Ik woon nu in een familie met 11 kinderen, plus de ouders, plus ik er nu nog bij, met 2 slaapkamers: 1 voor de jongens, en 1 voor de meisjes, en als ik kinderen zeg dan zijn dat jongvolwassenen, van mijn leeftijd tot in de 30… . Vrijdag was er de herdenking van Abu Ali Mustafa, en ik ben wel verschoten van het feit dat niet enkel PFLP aanwezig was maar alle "oppositiepartijen" zoals Hamas, en Jihad al Islamiy. Binnen in de zaal hingen fotos van Abu Ali, maar ook van een Hamasstrijder die onlangs vermoord is (ik denk Ismael Abu Nasr, maar ben niet zeker), en vlaggetjes van PFLP naast die van hamas(zie fotos).

Tot nu toe had men mij gezegd dat de relaties tussen de partijen niet echt denderend waren. Maar martelaren worden door iedereen alsdusdanig beschouwd, ongeacht van welke groepering ze zijn. Er hing een levensgrote spandoek van Ahmed Yassin, de leider van Hamas op aan het podium. Elke groepering heeft ook zijn eigen "legertje", eerder een soort bodyguards van de verantwoordelijken, en die paradeerden daar dus buiten rond tijdens de meeting, allemaal jonge mannen met mitrailletten en in militaire pakjes. Ik ben er zelfs een vriend die ik ken van AJIAL tegengekomen, hij werkt als soldaat voor PFLP. Dat blijft echt wel raar doen, ik kan er maar niet aan wennen aan die militaire aanwezigheid.
Zaterdagochtend vertrokken voor een weekendje Tripoli, maar toen ik opstond was er geen stromend water en geen elektriciteit. Ikben dit al gewoon dus niet te veel over nagedacht, maar eenmaal in Tripoli bleek er wel meer aan de hand te zijn. Ik was uitgenodigd door Rami, bij zijn familie, en weer die uiterst gastvrije ontvangst door de moeder en de zussen! Maar dat weekend leek wel op een disco van licht. 5 minuten licht, 1h niets, dan weer 10 minuten en weer een uur niks. Ook op radio en TV werd er over niks anders gepraat dan de "elektriciteitscrisis". Volgens de regering is de reden een tekort aan "fuel", volgens de mensen zijn de ambtenaren corrupt en "stelen" ze de energie.

Bezoek Tripoli bij Rami thuis op het dak

En 1 ding zie ik overal terug, hoe vuil het ook is op straat en hoeveel stank en rook er buiten is. Eenmaal je een huis binnenkomt is het picobello, proper en netjes. Iedereen doet zijn schoenen uit, en elk uur wordt er met de natte dweil gekuist. s'Avonds een rondleiding gekregen in Tripoli, en je merkt dat deze stad in het noorden, minder heeft geleden onder de oorlog, de oude stad is nog intact, wat het wel een heel gezellig stadje maakt. Tripoli is de tweede grootste stad, na Beiroet. En ook hier als ik met jongeren praat voel ik de hopeloosheid voor een degelijke toekomst. Elke keer weer krijg ik de vraag of het moeilijk is een verblijfsvergunning te krijgen in België, en of ik hen kan helpen aan een beurs om te studeren in België. Veel families hebben wel een broer of een zus in het buitenland, en je voelt dat de rest van de familie, vooral de jongeren hopen om hier ook weg te geraken. Diep in hun hart verlangen ze wel ooit nog terug te keren naar Palestina, hun land, en ze zijn en blijven fier op hun identiteit, maar in de realiteit, zien ze de toekomst niet rooskleurig in.

Maandag ben ik meegegaan met de "Mobile Clinic" waar Intissar ook werkt, een vriendin uit Beiroet. Ze werkt voor PARD, Popular Aid for Relief and Development, volgens mij een zeer grote NGO, want Walid werkt daar ook voor in Beiroet. Ze hebben een stokoude mobilhome ter beschikking, die ze ingericht hebben als "Klein Hospitaal" en waarmee ze dagelijks naar de "ongeregistreerde kampen" gaan voor consultatie, telkens met een dokter en een verpleegster. Maandag zijn we dus naar Jal al Bahr gegaan, een klein kamp met ongeveer 3.000 inwoners en wat me opviel was dat alle, maar dan ook alle kinderen blootvoets liepen. Ook de huizen waren in erbarmelijke toestand, de meest voorkomende ziekten zijn dan ook 'infectious'. Nahr al Barid, is een kleiner kamp dan Ein-al-Haloua, maar het heeft dezelfde structuur. Ongeregistreerde kampen zijn kampen die nooit erkend zijn geworden door de UNRWA. In 1948 heeft de staat Libanon een deel van zijn land "geleend" aan UNRWA die daar de kampen heeft gebouwd. Maar een deel van de Palestijnse vluchtelingen had zich al gevestigd op andere plaatsen, en die zijn dus "ongeregistreerd". Hetgeen dus wil zeggen dat zij voor jaren uit de boot zijn gevallen qua voorzieningen van UNRWA. Nu hebben ze wel een minimum aan voorzieningen, maar bijv voor onderwijs en gezondheidsverzorging moeten ze nog altijd naar het dichtstbijzijnd gelegen "geregistreerd" kamp. Deze Mobile Clinic gaat elke dag naar zo een kamp in het zuiden. De consultaties kosten 1 euro, maar medicatie is gratis. Maar je kan je voorstellen dat je niet veel kan uitvoeren in zo een kleine ruimte.

Toen ik naar de Belgische ambassade gegaan ben voor informatie over NGO's, hebben ze me daar een nummer doorgegeven van een aantal zusters die in Dbayekamp werken, een van de weinig christelijke vluchtelingenkampen dicht bij Beiroet… . En aangezien Walid daar 2x per week Arabische schrijfles geeft aan analfabete volwassenen, ben ik dinsdag meegegaan met hem, en terwijl hij les gaf, ben ik op bezoek gegaan bij deze zusters. En hetgeen zij me vertelden komt grotendeels overeen met hetgeen ik in andere kampen gehoord heb, geen werk, geen goed onderwijs, … Zij wonen in het kamp sinds 1989, en hebben dus nog een stuk van de oorlog meegemaakt. Toen ik hen vroeg van welke orde ze waren, zeiden ze Kleine Zusters van Nazareth, en ze volgen de gedachtegoed van "Kardinaal Cardijn, "de KAJ, de kajotsters". Zegt u dat iets vroeg een vrouw mij. Natuurlijk zegt me dat iets, ik ben daarmee groot gebracht, en ze vonden het zeer aangenaam dat mijn grootouders en Tante Paula ook altijd achter de woorden van Cardijn gestaan hebben… !! Woensdagochtend terug aangekomen in Saida, Ein-al-Haloua, ontmoet ik een oververmoeide Maher, verpleger in Nidaa-hospitaal. Hij heeft er juist 2(!) shiften opzitten. Ik moet - vertelt hij me - dit wel doen, anders kan ik mijn familie niet onderhouden. Dus hij doet 1 dag op 2, twee shiften na elkaar!! En hij is niet alleen, ongeveer alle verplegers(sters) met wie ik praat hebben ofwel 2 jobs ofwel 2 shifts. In de verpleging verdien je hier tussen 200 en 250 Euro per maand. Beeld je eens in, als je alleen staat gaat dat misschien nog net, maar met een familie is dat onmogelijk! In het kamp zijn de prijzen nog wel laag, maar in Libanon zelf, een land dat ongeveer even duur is als België, overleef je niet! Elke dag die ik hier doorbreng dringt het meer en meer tot mij door dat het in deze Palestijnse kwestie niet draait om "een stukje land teruggeven" nee, er is maar 1 oplossing, deze mensen moeten het recht krijgen om terug te keren naar HUN stukje land, HUN eigendom, de grenzen van '67 zijn niet genoeg, daar kan ik me nu niet meer bij neerleggen, zelfs niet als tijdelijke oplossing. Joke

Van: Joke langs mail Verzonden: Dinsdag 2 september 2003 Aan: Allemaal Onderwerp: Fotoverslag Joke heeft een 12-tal foto's doorgestuurd. De foto's worden chronologisch in het verslag geplaatst. Onder elke foto wordt een korte commentaar gegeven. Met de schuifbalk naar beneden of boven gaan om de reportage te overlopen.

Van: Joke langs mail Verzonden: Vrijdag 29 augustus 2003 Aan: Allemaal Onderwerp: Klein hospitaal, Europees complex en het "bestaan" van de Palestijnse jongeren Het is hier heel rustig in het ziekenhuis, want het is vrijdag…Dr. Amer bij wie ik consultaties doe is er niet, dus even tijd om een verslagje te schrijven over de voorbije week. Ik werk dus in het Nidaaziekenhuis in Ein-al-Halouakamp in Saida, je zou het kunnen beschrijven als een heel klein ziekenhuis. Er zijn 4 consultatieruimtes, 1 spoedkamer beneden, een radiologiekamer voor RX, een operatiekamer, en 4 kamers voor patiënten die opgenomen worden. Het is hier natuurlijk niet te vergelijken met Al Rassoul in Beiroet. Het materiaal hier is al redelijk verouderd, bv de lamp in de operatiezaal is al een generatie oud denk ik en er zijn nog wat lampjes bijgemonteerd, om de kapotte echte lampen te vervangen. Maar het werkt. Er is ook een sterilisatiekamer, en alles wat gebruikt wordt is steriel, maar bv de kompressen snijden en plooien we zelf, zodat we er meer hebben dan oorspronkelijk in de doos zaten. Men is hier zeer creatief in het gebruik van materiaal, en je ziet dat men goed oplet wat en hoeveel men gebruikt. Ik doe dus consultatie bij Dr. Amer, hij is orthopedist, en ik moet zeggen, eerlijk gezegd…de paar dagen dat ik hier ben heb ik het gevoel al evenveel geleerd te hebben als op 1 maand in Al Rassoul. Het is wel zo dat er niet veel patiënten zijn, maar de patiënten die komen zijn allemaal zeer interessant! Dat komt omdat de meeste mensen naar het UNRWA hospitaal gaan, omdat het daar gratis is, en je hier een "kleine" som moet betalen (3 Euro per consultatie voor een huisarts, 5 Euro voor een specialist) hetgeen op zich niet zoveel is, maar voor de mensen hier nog steeds een enorme som geld natuurlijk. En dus de meeste patiënten die hier komen zijn doorverwezen door UNRWA artsen en dat zijn dus meestal ook "interessante" patiënten. Volgens de verpleging hier is Dr. Amer ook heel bekend in Libanon, en komen er zelfs Libanezen en Palestijnen van buiten het kamp naar hier op consultatie. En als je weet hoe angstig de meeste Libanezen zijn t.o.v. dit kamp, is het toch een "grote stap" om zomaar binnen te rijden met de taxi.

Hospitaal in ein-el-Hilweh - Foto van Line die Libanon bezocht in juli 2003
Officieel is Nidaa onafhankelijk, maar in praktijk hangt het toch nog wel vast aan de PFLP, ook de dokters zijn meestal verbonden aan deze organisatie. Zo ben ik al uitgenodigd door de president van PFLP hier, voor een "lunch" om wat dieper in te gaan op de situatie hier. Altijd interessant! Straks is het ook de herdenkingsplechtigheid voor Abu Ali Mustapha, de secretaris-generaal van PFLP die 2 jaar geleden vermoord is in Ramallah, en die ik een maand voordien ontmoet heb. Weet totaal niet wat dit al inhouden, maar ben wel benieuwd hoeveel volk er zal zijn…!

Herdenking Abu Ali Mustapha

Joke, Ahmed, Salah, Rimah op de herdenking
Het is wel grappig als ik hier rondloop in de straat of in de soek, dan kom ik altijd wel bekenden tegen, meestal jongeren die ik ontmoet heb in het zomerkamp of in AJIAL in Beiroet. Gisterenavond Salah tegen het lijf gelopen, ik was al 3 dagen naar hem op zoek, en dan plots, gewoon op straat "marhaban Yuka…!" De avond bij zijn familie doorgebracht, en zoals altijd zalige ontvangst met alles erop en eraan, en durf maar eens te zeggen dat je geen honger hebt, haha!!! De meeste huizen (of eerder appartementen) zijn ingericht volgens hetzelfde profiel: gasten worden ontvangen in het salon, met gewone zetels, zoals wij die ook hebben, , maar om thee te drinken of gewoon als je "vriend aan huis" bent, ga je naar het "Arabisch Salon" en dat zijn gewoon kussens van mousse op de grond , op een soort plastieken rieten tapijt. Ik vind dat echt zalig om daar te zitten want het geeft je echt het gevoel dat je "thuis" bent en het is veel minder afstandelijk dan die saaie zetels! Er wordt dus ook in het algemeen op de grond gegeten, iedereen rond het buffet, en met brood eet je dan uit de tientallen schotels met ongelooflijk lekker eten!! Ik heb het gevoel dat er hier in het kamp (bij de families waar ik al geweest ben) over het algemeen in normale omstandigheden (dus zonder gasten) weinig vlees wordt gegeten, omdat dat natuurlijk duur is, maar als ik verwacht wordt en men op voorhand weet dat ik kom, krijg ik gegarandeerd kip op mijn bord, hetgeen een teken van gastvrijheid is, maar mij toch ook wel een beetje schaamrood geeft, dat zij hun geld uitgeven voor mij. Maar ik denk dat dit echt een Europees complex is, zo hard als wij ons schamen, zo vanzelfsprekend vinden de Palestijnen het om dit te doen, en je moet je er echt bij neerleggen, want echt iedereen is ongelooflijk gastvrij..
Gisterenavond gaan slapen bij de familie van Milad, en nog wat gepraat met MIrvath, zijn zus op het dak van hun huis dat 4 verdiepingen telt. Meestal is het zo dat men gewoon verdiep per verdiep boven elkaar bouwt, als er geld is, en dus het dak is dan ook gewoon de vloer van het volgend verdiep, een halve bouwwerf, maar daarom niet minder gezellig om 's avonds even uit te waaien en af te koelen van de onverdraaglijk warme dagen!! Ik vind het echt verbazingwekkend hoe Palestijnse jongeren als je met hen praat hier, nog steeds, misschien zelfs meer dan hun ouders en grootouders, die fierheid hebben over hun afkomst en de wil om te vechten voor hun land, vind ik echt bewonderenswaardig!

Palestinina Youth Organisation - Foto van Line die Libanon bezocht in juli 2003
Walid heeft me een paar weken geleden uitgelegd hoeveel belang hij hecht aan zijn "bestaan" (existence). Het gevoel te bestaan is voor hem ontzettend belangrijk, en dat is net wat zo moeilijk is hier, zonder enige rechten. Maar aan de andere kant wordt door deze discriminatie het gevoel van "Palestijn in Palestina" versterkt en zo zou hij bv nooit in België kunnen leven, omdat zijn gevoel te bestaan langzaam zou verdwijnen, aangezien hij ver van zijn land zou vertoeven, weg van die "Palestijnse eenheid" (in de zin van het Volk). Ik weet niet of ik duidelijk ben, het is moeilijk om uit te leggen, ik weet niet of ik het zelf allemaal snap, maar het is klaar dat deze jongeren hun land niet vergeten en dat ook nooit zullen doen. Groetjes Joke

Van: Joke langs mail Verzonden: Woensdag 27 augustus 2003 Aan: Allemaal Onderwerp: Waarom Ein-al-Haloua "Klein Palestina" heet Dus hier ben ik dan in Ein-al-Haloua, weer ontzettend vriendelijke mensen en ondanks al de waarschuwingen heb ik hier echt niet het gevoel scheef te worden bekeken als buitenlandse, er hangt ook geen spanning of zo. Ze zeggen hier dat momenteel alles kalm is (hoewel eergisteren blijkbaar toch nog een bom ontploft is, maar ik heb niks gehoord..!) Het is wel een enorm kamp als ik me niet vergis tot 80.000 mensen, en de bevolking is zo ingedeeld dat elkeen die uit hetzelfde dorp komt in Palestina ook hier gegroepeerd is, en die buurt wordt dan ook naar dat dorp genoemd. Bv Walid, woont in Safoura, genoemd naar hetzelfde dorpje in Palestina. En ik slaap momenteel bij een familie die uit Soefsaf komt, en hier woon ik dus in Soufsaf! Daarmee dat men het hier "Klein Palestina" noemt... Waar ik wel aan moet wennen zijn de dubbele checkpoints aan de ingang van het kamp. Ein-al-Haloua heeft maar 2 hoofdingangen (dus zoals een echt "kamp") en als je van buiten komt passeer je een eerste checkpoint van het Libanese leger (die zelf het kamp niet in durven, wordt hier gezegd...) en 100m verder heb je dan een checkpoint van het "Palestijnse leger" georganiseerd door blijkbaar nog altijd de PLO, hoewel die hier officieel niet meer aanwezig zijn. En je moet dus toestemming krijgen om binnen of buiten te mogen. Buiten het kamp zegt iedereen me altijd (Libanezen) dat het veel te gevaarlijk is om alleen een taxi te nemen en het kamp binnen te komen, maar hier in het hospitaal maakt men daar geen probleem van, en tot nu toe heb ik ook nog geen problemen ondervonden. We zien wel...

Ingang van het kamp - Foto van Line die Libanon bezocht in juli 2003
Veel mannen lopen hier ook rond met geweren en dat doet toch ook wel weer raar. Er hangt niet echt een spanning, maar toch geeft mij dat een raar gevoel. Gisteren bv kwam er een hele groep mannen die een sjeik omringden en allemaal met hun geweer, blijkbaar om die man te beschermen. En hij kwam hier op consultatie. Ik vond het een beetje lachwekkend, maar ja, waarschijnlijk zal het wel niet zo grappig zijn. Er zijn inderdaad verhalen van familievetes die hier al uitgevochten zijn, maar ja, het is gewoon verschrikkelijk moeilijk om hier een lijn in de geschiedenis van dit kamp te krijgen, zeker als je van die extreme verhalen hoort, moet je daar de realiteit uitfilteren en dat heeft wat tijd nodig denk ik. Nog iets over de hospitalen in de kampen. Het budget dat beschikbaar is dekt bv voor dit kamp ongeveer 20 bedden per maand. Hetgeen niets is voor 80.000 personen! Dus als je een paar mensen met kanker of een andere chronische ziekte hebt, dan is het budget al op. Om maar even aan te tonen hoe minimaal de toegang tot ziekenhuizen is. Voila dat was het weeral. Ik kan hier op email vanuit het ziekenhuis, wel handig, maar zeer traag!!! Zal volgende keer proberen wat foto's door te sturen... Dikke knuffelxx, Joke

Van: Joke langs mail Verzonden: Maandag 25 augustus 2003 Aan: Allemaal Onderwerp: Gezondheidszorg voor Palestijnen in Libanon Vanmiddag vertrek ik naar Saïda om in de medische hulppost van Ein-el-Haloua te helpen en te leren, maar ik denk dat ik de komende dagen nog wat zal moeten pendelen omdat ik nog wat zaken te regelen heb. Maar zo ver is het niet (zie plan ), een halfuurtje rijden en het kost ongeveer 1euro. Gisteren al even naar Ein-El-Haloua geweest, met Walid, en na de "usual" (ik begin mijn Nederlands weeral te verliezen, haha!) bezoekjes aan een paar families, met thee en koffie en koekjes, en eten een afspraak met een man die deel uitmaakt van een comité, dat zich opstelt als "woordvoerder"van het kamp, bestaande uit "afgevaardigden" van alle fracties met enkele onafhankelijken, waaronder hijzelf. Nu zeer democratisch wordt dit comité niet samengesteld, aangezien ze zichzelf hebben aangeduid en verkiezingen onbestaande zijn en er eigenlijk 2 comités bestaan: 1 van de PLO en 1 van de oppositie...Zie je de complexiteit al een beetje, want elke organisatie is vertegenwoordigd in elk comité, aangezien na Oslo zowat elke fractie opgesplitst is voor of tegen Arafat, maar iedereen toch dezelfde naam behouden heeft. Dus om het simpel te houden zeg ik gewoon PLO en de oppositie. Deze man noemt zich dus onafhankelijk en hij schuwt inderdaad niet echt kritiek, wat altijd interessant is natuurlijk. Maar ik was vooral geïnteresseerd in de gezondheidssituatie van de Palestijnen... Nu ben ik daar toch nog maar eens met mijn neus op de feiten geduwd. Ik wist ondertussen al dat Palestijnen geen recht hebben op werk of een eigen huis, maar ze hebben evenmin recht op verzorging in ziekenhuizen of gewoon op consultaties!! De Libanese regering heeft van in het begin (dus 1948) heel de verantwoordelijkheid op UNRWA (het Relief and Works Agency van de Verenigde Naties ) geschoven en ze hebben dus op geen enkel ogenblik de mogelijkheid gegeven aan de Palestijnen op een degelijke verzorging. Voor de Libanezen is het zo dat ze voor bepaalde ingrepen en handelingen worden terugbetaald, maar dus niet voor de Palestijnen.. die wel in theorie naar een privé-hospitaal kunnen, maar enkel als ze de volle pot betalen...!!! UNRWA heeft wel een gezondheidsnet uitgebouwd, maar dat natuurlijk compleet ontoereikend is voor al de Palestijnse vluchtelingenkampen, net zoals het onderwijsnet ontoereikend is... Concreet vind je in de kampen quasi geen hospitalen waar mensen opgenomen kunnen worden, wel poliklinieken voor consultaties, maar bv voor Ein-El-Halouakamp werken 5 artsen van UNRWA... voor 80.000 denk ik (overzicht van de vluchtelingen in Libanon), reken zelf maar uit, in praktijk zien die gemiddeld 100 patiënten per dag, de kwaliteit van de geneeskunde is dus nihil. Indien iemand toch moet opgenomen worden voor bv een operatie, kan dat in theorie, want UNRWA heeft contracten met een aantal privé-ziekenhuizen in Libanon maar UNRWA heeft maar een beperkt budget, en eenmaal het budget op, moet de patiënt het saldo zelf betalen, gevolg... de mensen moeten de ingreep uitstellen om het nodige geld te verzamelen. Dus zeer kostelijke ingrepen zoals openhartoperaties, niertransplantaties zijn bijna onmogelijk. Vóór Oslo (dus voor Arafat de Palestijnse vluchtelingen als een blok heeft laten vallen, zo wordt hier gezegd) hadden bepaalde fracties zoals PFLP hun eigen kleine ziekenhuizen, met gratis zorgverlening, met sponsoring van bepaalde groepen of landen, maar ondertussen is de geldkraan dichtgedraaid, en dus ook de klinieken. Het ziekenhuisje waar ik ga werken was oorspronkelijk van de PFLP, maar ondertussen ontvangen ze geen geld meer, met als gevolg dat patiënten wel een bijdrage moeten leveren, hetgeen nog altijd "gematigd" is, maar voor de Palestijnse vluchtelingen blijft het een fortuin dat ze moeten betalen. Dus toen ik dit allemaal hoorde zakte ik wel even door de grond van schaamte...maar ja ik was blij dat ik eindelijk een beetje zicht gekregen heb op de situatie. Ik zal hopelijk meer kunnen schrijven eenmaal ik daar begonnen ben, momenteel weet ik zelfs nog niet waar ik ga slapen... maar dat regelt zich wel... heb al zo wat van 7 families een aanbod gekregen... we zien wel... Ik heb hier nog wat rondgevraagd voor die eventuele cargo met wat hulpgoederen. Er is echt weinig kans dat je dit binnenkrijgt zonder tax. Heb het ook in het ziekenhuis eens gecheckt en zij gaan eens rondvragen hoeveel tax we zouden moeten betalen, maar zelfs als zij iets als giften krijgen moet er tax op betaald worden. Volgens een Fransman die hier werkt is de enige mogelijkheid via UNRWA, maar dat zal veel tijd in beslag nemen. Ik vind het echt stom, want ik wil echt iets terugdoen voor AJIAL Groetjes Joke

Van: Joke langs mail Verzonden: Woensdag 21 augustus 2003 Aan: Allen Onderwerp: Hulpzending, Molenbeek en fotocursus Hey, Ben naar de Belgische ambassade geweest, en ze zijn daar supervriendelijk, maar volgens hen maakt het niks uit of zij nu een brief schrijven om de hulp ter plaatse te krijgen, omdat het om een prive-initiatief gaat... Ze hebben me een adres doorgegeven van een Palestijnse organisatie hier, Najde, en ik moet hen vragen of zij enig idee hebben hoe een cargo hier te krijgen... Maar ik heb ook eens in het ziekenhuis gevraagd, of het enig verschil zou maken als ik het naar daar zou zenden, en volgens hen niet, omdat heel de administratie geregeld word door christenen, en enig initiatief dat genomen wordt om moslims te helpen, Palestijns of Libanees, geboycot wordt... Weet niet of dat klopt, maar ja... is het het risico waard??? Probeer jij meer te weten via Palestinacomite, maar volgens mij gaan zij ook niet meer weten... Met mij is verder alles goed, morgen laatste dag in het ziekenhuis, vertrek maandag normaal naar Saida in het Ein-al-haloua-kamp. Dit kamp staat hier bekend als "meest gevaarlijk", zo erg dat de Libanese politie er geen voet binnen durft zetten: "Klein Palestina", de Libanezen trekken zooooo'n ogen als ik hen vertel waar ik naartoe ga... maar ja.. De media zitten hier voor een zeer groot stuk tussen... "Ik woon in Molenbeek" heeft zo ongeveer hetzelfde effect op de Belgen denk ik... We zien wel... Ik kijk er in elk geval naar uit! Waarschijnlijk zal ik logeren in het hospitaal daar. Ik weet maandag normaal meer.

Ajial Center, jongeren van Ajial tijdens een foto cursus

Bertrand (Frankrijk) en Mahmoud, tijdens fotocursus in Ajialcenter
Ga nu een fotocursus volgen, een Franse fotograaf hier geeft dit, in het Ajialcentrum. Eens zien wat dat geeft! Groetjes Joke

Van: Joke langs chat Verzonden: Maandag 18 augustus 2003 Gelukkige verjaardag langs chat on-line aan de vader. Is eens wat anders. Ben van het weekend naar Syrië geweest zegt Joke, 41€ visumkost maar dus toch binnengeraakt en jij niet, haha. Twee kampen bezocht, het Yamoekkamp en het Spainakamp - geen vergelijk met die van Libanon die allemaal slecht uitgerust zijn. in Syrië hebben de Palestijnen dezelfde rechten als de Syriërs. Ben ook op bezoek gewest bij Walid en z'n familie en een vriend van hem en z'n familie. Heb dus niet de toerist gespeeld maar dat hoeft niet voor mij, ik zit liever tussen de mensen.

Neef van Walid, Walid en Mohamed in Spainakamp, Syrië

Familie van Walid in Yarmoekkamp in Syrie...
En kan je een zending materiaal doorsturen naar Beiroet?. Dat zou echt wel een goede zaak zijn. Maar zie dat het terechtkomt want zopas is en Franse zending van 500 kg dubbel getaxeerd zodat ze niet binnen kon. Zal eens contact opnemen met de Belgische ambassade om te zien dat de hulpzending zonder problemen binnengeraakt. Met Firegym zal gezien worden of een 200 kg schoolmateriaal kan vrijgemaakt worden en of de goedkope voorwaarden van Syrian Arab Air voor zo'n cargo nog van toepassing zijn. Dat zou dan voor begin september zijn. En wie mee in de kosten wil delen zal dat kunnen, daar doen we dan nog een oproep voor.