Wereld zonder vreugd

Zelfs liefde niet -  6/14

Français

Verdoken in een rustig huis
dringt zon doorheen het luik
en stof dat denkt alleen te zijn begint een dans
en maakt zoals insecten geen geluid.

En in de verte is een kinderkreet te horen
of van een hond, benauwd alleen te zijn.
En in het gras zijn sporen van een bron te zien
waarlangs de zee, zich schuilend, voet aan wal kon zetten.

En plots is in de grenzeloze dag
alleen een hommel botsend tegen tegels,
een vogel door de zon verbrandt
valt als een blad in ’t midden van het koren.

Een kamer dieper nog dan aarde
ligt in schaduw bij de deur
haar hart gestopt met kloppen
want zon die door de luiken scheen verdween .

© Lucien Becker, Le Monde Sans Joie, 1945, Gallimard