Wereld zonder vreugd

Leven in eeuwigheid -  1/21

Français

’s Zomers zijn er dorpen die op meren lijken,
met vleugels die aan aarde raken als een dode vogel
wiens witte buik gedraaid is naar de zon.
En schaduw van de boom ontbrandt in elk gevallen blad.

Men heeft veel zin zijn hand op oogst te leggen
die uitgespreid ligt als een half ontklede vrouw.
De zon steunt tegen deuren. Niemand doet ze open.
Zon steekt in het slot een sleutel die er los doorheen valt.

Namiddag op het stof der wegen
onder luchten die niet verder gaan,
zijn er te weinig beken in het veld
om tussen grassen klaarte bij te houden.

Het oog van bruggen in een doods kwartier
kijkt verder dan de hele wereld
en muren zijn nog witter dan de wegen
waar aarde afziet in haar blootje.

© Lucien Becker, Le Monde Sans Joie, 1945, Gallimard