Wereld zonder vreugd

Leven in eeuwigheid - 12/21

Français

's Avond nemen woorden afscheid 
als rivieren die niet vloeien naar dezelfde zee.
's Avond is zonsondergang niet verder weg
dan zwaar geworden wimpers die zich sluiten.

De nacht spitst oren naar het zweven van de sterren,
het zacht geluid van kussen op een huid.
Een insect baddert om een bron
waar dag nog waakt met laatste zonneschijn.

Een lichte kus als bellen van het zeepsop,
aarde als door schaduw van een boom bedekt,
de zonnehand languit op avondval gelegd
alsof hij jokt voor mijn verbluft gelaat.

En als ik naar je kijk, alleen en zonder horizon,
doordring ik zonder wapens of bescherming
de plant van tederheid die komt vanuit je lichaam,
zo mateloos en zacht als een valei.

© Lucien Becker, Le Monde Sans Joie, 1945, Gallimard