Wereld zonder vreugd

Alledaagse mens -  3/10

Français

Vermengd met avond en met nacht
die geen van beide mij beklemmen
besta ik enkel door mijn stap
steeds in dezelfde kring gezet.

In ochtenden stamp ik op aarde
of zij nog steun geeft aan mijn voet
zodat het leed in mij kan groeien
tot als mijn oog breekt als een steel haar voet.

De wind waait tussen hand en smart
die niet zal weggaan uit mijn aders.
Dra rest er nog één enkele blik
die 's avonds niet meer merkbaar is,

en goud dat gans mijn hart vervult
verdwijnt in as zoals een vuur.
En beter voel ik dan de snede
van mijn lichaam met de wereld.

© Lucien Becker, Le Monde Sans Joie, 1945, Gallimard