|
De velden zwijgen
langs hun dauw
en ruiten kijken scherp naar jou
want schaduw dringt langs hen naar buiten
opeengehoopt in kamers slapend achter luiken.
Het bloed plakt onderin de huid,
beladen met de nacht van wortels
die de aarde rond zich klemmen
of zichtbaar worden in de dromen.
De straat drukt mijn verdwaalde voet
verloren in de nachtslaap van wel duizend jaar,
doorheen de wind die opkomt in de velden
hoort men aarde's ketens kraken.
|