|
In dorpen die omsloten zijn door velden
hangen huizen boven banken uit,
zij zien de hoge wagens komen
vol met oogsten van verstilde zomer.
De vreugde opent zich als vrucht
die zich ontrolt tot aan de zee
met tussenstoppen in de steden
dicht bij bruggen waar de aarde vlucht.
Een hoopje blaren ademt zacht
langs wegen waar geen mens ooit komt.
Een bliksemslag ontwricht de aarde,
en de schrik verlaat de lucht.
De
bloemen drogen op behang
en koelte vult de hele gang
de wind komt uit valleien kijken
en rook verzwindt in eeuwigheid.
|
