Wereld zonder vreugd

Zelfs liefde niet -  2/14

Français

Wanneer de wind het raam forceert
verwittigd door veel deuren en gebogen bossen
en avond aan de deur komt kijken
naar wat overschiet, verstard, geschonden,

Wanneer de straat zich optrekt aan de lichten
en langs wegen hemel naar zich trekt,
en aarde dag niet meer kan sturen
langs vensterramen als een rode klonter,

moet men liefde overheersen, haar ontdoen
van bloed die haar tot dorst maakt zonder drank,
haar werpen in de hete mond van vlees
als levenden die in grote brand ontwaken,

moet men al te weke woorden laten
trillend in de mond als blaren
en aangesnoerd als wortels rond de aarde,
de vrouw omsluiten in de heldere dagen.

De avond blaast gehaast verzam'len
rond muren en rond vale lampen,
de wind blaast gaten in de regen
en wereld bukt zich om de nacht te raken.

© Lucien Becker, Le Monde Sans Joie, 1945, Gallimard