Wereld zonder vreugd

Zelfs liefde niet -  8/14

Français

De wind jaagt sterren uit de plassen
en zonder rusten raast zij over aarde
knielend aan haar voeten als een beest,
de wind doorzoekt de huizen zonder iets te stelen.

Bomen, velden, vlakten blazen uit
en laten zich gewillig van hun groen ontdoen
zodat de herfst er kan passeren
met zijn transporten van door zon verhitte vruchten.

Dan geeft zonsondergang meer vastheid dan de zee
waarbij men met zijn de blik de zon kan raken.
Dan worden vogels door de nacht verrast
en vliegen weg, nog opgetogen van de zomer.

De weg, opeens alleen in volle veld
beseft dat hij moet kiezen op een kruispunt
terwijl de wereld niet voldoende licht meer heeft
om onder bruggen al de beken te bedienen.

© Lucien Becker, Le Monde Sans Joie, 1945, Gallimard