Wereld zonder vreugd

Leven in eeuwigheid -  3/21

Français

In afgelegen buurten waar men haastig stapt
gaan luiken dicht rondom een kinderlach,
rond hele zachte stemmen bij het hart,
die pijn doen aan wie langskomt, alleen met zijn twee handen.

Een vrouwenhoofd weerspiegeld in een ruit
draagt het gewicht van heel een landschap
en zij kan sterven met geloken ogen
zonder dat een blad beweegt, een vogel schreeuwt.

Beplakt met sterren wordent tegels minder zwart
door schaduw die uit kamers komt, als bos
dat niet kan stilstaan, omdat er aan de rand
van aarde licht ontbreekt dat hen daar tegenhoudt.

De wind is moe zodat zij even rust neemt op een hand.
Een vuur dooft zonder kreet wanneer de nacht zich keert
en pluimen rook marcheren over daken
als stappen van degenen die het leven laten.

© Lucien Becker, Le Monde Sans Joie, 1945, Gallimard