Wereld zonder vreugd

Leven in eeuwigheid -  4/21

Français

Op kamers ademt linnengoed van vrouwen
wiens lichaam klaar is voor de dag.
In stallen stijgt het blauwe oog van melk
tot emmerboorden tot het aan de handen raakt.

Het platteland ligt open als een kalme zee
waar soms het bos als eiland stikuleert
waarom de oogsten
haar als leger niet bestormen.

In gras waar aders van de winden stromen, zet
de zon haar poppenoog op dauw
en aarde stopt een ogenblik in volle veld
om bomen te weerhouden in de beek te vallen.

De stem van mensen stopt niet in de ochtend
en wordt een stroom die zonder stoppen stijgt,
om mensen zonder wortels te verbinden
aan een plant die als een levend steen gedijt.

© Lucien Becker, Le Monde Sans Joie, 1945, Gallimard