|
Er blijft niets over
in de wereld
onderaan een baken neergedaald op aarde
op het einde van de golven
die zich sluiten als de bladeren van een boek,
er blijven slechts twee naakte lijven
waarvan het water glijdt als op een glanzend zeil
en aarde in haar eenzaamheid van strand
draagt hen tezamen als haar borsten.
De ene is door handen neergeworpen,
een hand gestrekt naar waar men niet van keert.
De ander tracht haar naaktheid te verbergen
door met haar hoofd in zee te kijken.
Maar beide vrouwen hebben goed begrepen
dat alle lichten leven van hun lijf
en dat hun lichaam niet kan sterven
verrast door één moment van eeuwigheid.
|