Zomer zonder eind

Stenen in de zon - 4/18

Français

Het lot der avond spiegelt in het glas
waar avondzon vanaf het dak in valt.
En mensen die de ochtend niet gaan halen
houden het als wijzer in hun oog.

Een laatste zonnestraal brengt kasten weer tot leven
die evenwel geen kans meer zien de kamer te verlaten
doordat ze, zwaar van bos waaruit zij zijn gehakt
niet verder komen dan de trappenhal.

De huizen kruipen dicht bijeen, heimelijk
gebogen over slapers en de tafels
waar alleen een schotel rest van dag
als afgrond open voor de strakke nacht.

De zon verlaat met moeite enkl’e blaren
door aarde gierig vastgeklemd als was het goud,
maar uit de verte geeft een spiegel of een tegel
het bevel om tussen bomen voort te maken.

Het uur komt dat de stad de wegen achterlaat
in het gestommel van de laatste deur die sluit,
wanneer het dorp een ogenblik gelukkig is
omdat haar rook hoog opstijgt in de hemel.

© Lucien Becker, L'été sans fin, Editions de Chaumeane, 1961