Langs
wegen maakt de oogst een bolwerk
waar alleen maar dorpsbewoners komen
als waren zij alleen op aarde
na de stad vindt zon op elke muur een onderkomen.
Men
kan er slechts wat stenen vinden
van heel lang geleden toen zij boven kwamen
door wat ruimte vrij te maken tussen bomen
die vanaf dat ogenblik daar bleven staan.
De
bron doet juist alsof zij pas zal spuiten
wanneer
de zon behoefte heeft aan keien
die
hij gebruikt om langs haar te passeren
tot
plots het water breekt als vensterglas.
Een
weinig asse blijft van reeds gedoofde vuren
onder loof waaruit de lente op moet stijgen
telkens weer opnieuw met gras en blaren
gereed om heel de aarde te bedekken.