Zomer zonder eind

Zon in de stenen - 1/11

Français

Een lichtmast in de stad is plant
waarin de lente overleeft en muren overstijgt
die zonder haast haar groene trapwerk werpt
om rondom huizen door te dringen. 

Gesneden op de maat van nacht 
gaan sneeuwklokjes niet meer naar velden 
omdat die naar het schijnt door kudden zijn bevolkt
in slaap op mengsels stro en stengels.

In stilte wiegen straten van de een naar d'ander,
tot de nok van daken, tot de boord van ramen
waar elk ding wacht om te worden opgepakt
en om zo haar plaats te kennen hier op aarde.

De lichtmast dooft, bedekt door
zon die van de hoogste bergen komt
maar zonder dat zij groeten kan
die in de hele nacht haar pracht gedenken.

© Lucien Becker, L'été sans fin, Editions de Chaumeane, 1961