Zomer zonder eind

Zon in de stenen - 10/12

Français

Zonsondergang hervond zijn vlakten niet
waar hij de freelste grassen zocht
om er de blonde haardracht van te maken
die avondval een ogenblik vertraagt.

Er is geen horizon meer tussen lucht en aarde
behalve dan een beekje dat hen samenbindt
en dat alleen maar uit een bron kan kijken
waarvan vooroverbuigend dag de bodem niet kan zien.

De stilte is zo groot dat zij het twijgje dwingt
om aan de boom te blijven vanwaar het vallen wil
en waar de mollen wachten op de nacht
om na te gaan hoever het met de winter staat.

Het dorp is helemaal verdwenen op de vensters na
zodat de plaats van huizen nog intact is
en het mooie weer hen weer verheffen kan
want tussen ijs en sneeuw kiemt reeds de aarde.

© Lucien Becker, L'été sans fin, Editions de Chaumeane, 1961