|
Amazigh | Arabisch | Chinees | Duits | Engels | Frans | Hindi | Italiaans | Lingala | Nederlands | Oekraïens | Pools | Portugees | Roemeens | Russisch | Spaans | Farsi | Turks
Tamazight |
العربية |
中文 |
Deutsch |
English |
Français |
Tłumaczenie DeepL, z wyjątkiem języka amazigh (chatgpt) – śledź na smartfonie (tryb „nie przeszkadzać”)
Demografia Brukseli – obecnie Drodzy Państwo, Część 1: Bruksela, miasto jak żadne inne A rolnik orze dalej. Taka jest rzeczywistość tych, którzy od ponad dwunastu lat pobierają, analizują i konfrontują się z surowymi, nieubłaganymi danymi Federalnej Służby Ubezpieczeń Społecznych i Statbel. Natrafia się na struktury, które są głębokie, bolesne i niewygodne. Ugruntowany świat akademicki, brukselskie uniwersytety, ośrodki analityczne, takie jak BRIO i BISA, media głównego nurtu, a przede wszystkim politycy wspólnie decydują się przymknąć na to oko. Odwracają wzrok. Czy jest to forma winnego zaniedbania, które podważa istotę demokracji i dyskredytuje przyszłość ? Dzisiaj ta cisza medialna zostaje przełamana. Nie za pomocą opinii, nie za pomocą dogmatów ideologicznych, ale za pomocą surowych danych liczbowych pięciocyfrowych kodów NACE, danych demograficznych oraz społecznych uwarunkowań wyników wyborów. Kto dziś analizuje Brukselę, napotyka cztery niewygodne prawdy: rzeczywistość politycznego marginalizowania ponad połowy mieszkańców Brukseli, marginalizację ekonomiczną, strukturalne niedopłacanie oraz wywłaszczanie z wartości dodanej. Zacznijmy od podstaw demokracji miejskiej. Często słyszymy, że Bruksela jest wzorem europejskiego uczestnictwa i demokracji. Dane wskazują na coś zupełnie przeciwnego: Bruksela znajduje się w faktycznym stanie politycznego wykluczenia ponad połowy swojej ludności. Obecnie 52% dorosłej ludności Brukseli nie jest reprezentowana w wyborach na szczeblu lokalnym, regionalnym i federalnym. W gminach takich jak Bruksela-Miasto i Ixelles odsetek ten wzrasta do 59%. Ponad połowa mieszkańców miasta ma wpływ na obliczanie budżetów i liczbę radnych, nie mając jednak głosu w debacie politycznej. Jedynie obowiązek głosowania dla osób niebędących obywatelami Belgii, przebywających w kraju dłużej niż pięć lat, może wyeliminować tę nieprawidłowość. To wykluczenie polityczne przekłada się między innymi na ekonomiczny odpływ wartości dodanej poprzez dochody i wyniki przedsiębiorstw. Codziennie 58% brukselskich miejsc pracy zajmują osoby dojeżdżające do pracy, z czego 37% pochodzi z Flandrii, a 20% z Walonii, głównie w wyższych kategoriach płacowych. Jaki jest tego skutek? Z 39 miliardów euro, które w 2024 roku wypłacono w Brukseli w postaci wynagrodzeń brutto, 25 miliardów euro wypłynęło z miasta. Mieszkańcy Brukseli są w swoim własnym mieście strukturalnie spychani na margines rynku pracy, zarówno pod względem zatrudnienia, jak i poziomu wynagrodzeń. Bezrobocie, zasiłki socjalne i ubóstwo są ich udziałem, a polityka rządowa sieje spustoszenie w większym stopniu niż w innych regionach. To prowadzi nas do najbardziej wstrząsającego przejawu stanu opiekuńczości – w służbach bezpieczeństwa. Jak zagwarantować stabilność wśród ludności miejskiej, która jest ekonomicznie marginalizowana, a politycznie w ponad połowie wykluczona? Poprzez utworzenie sił porządkowych, które są socjologicznie oderwane od społeczeństwa. Dane RSZ z dnia 01.01.2025 r. pokazują, że od dwunastu lat nieprzerwanie spada odsetek funkcjonariuszy policji mieszkających w Brukseli. Obecnie 81% spośród 13 200 funkcjonariuszy policji pracujących w Brukseli dojeżdża codziennie do pracy. W 2012 r. odsetek ten wynosił 72%. Według najnowszych badań 30% lokalnych funkcjonariuszy ma pochodzenie migracyjne, a policja odzwierciedla jedynie w 1/3 skład ludności Brukseli. W przypadku straży pożarnej 80% przyjeżdża do pracy w Brukseli. W Brukseli jest to zawód, w którym nie angażuje się nawet ochotników. Czy to dlatego, że są to „brukselczycy”? A w przypadku Ministerstwa Obrony codziennie 88% z 6 489 żołnierzy przyjeżdża do Brukseli, aby tam zarabiać na życie. A ta anomalia jest strukturalnie dotowana. Lokalny funkcjonariusz dojeżdżający do pracy zarabia więcej niż jego brukselski kolega mieszkający w mieście; „premia brukselska” stanowi znaną formę dyskryminacji mieszkańca Brukseli, który pracuje we własnym mieście. Polityka wynagradza policję spoza Brukseli oraz inne zawody, zamiast wzmacniać lokalne zakorzenienie. A co z tak szeroko dyskutowanym ujednoliceniem okręgów policyjnych? Grozi to tylko pogłębieniem dyskryminacji w rekrutacji poprzez zwiększenie skali i osłabienie wpływu brukselskich polityków. Szanowni Państwo, ten system nie jest stabilny. Jest to model prowadzący do implozji. Podczas gdy federalni decydenci przygotowują się do dalszych cięć w zakresie zabezpieczenia społecznego i egzystencjalnego, co dotknie przede wszystkim mieszkańców Brukseli, ziemia wybiera swoje własne ziarno i partie, które najlepiej reprezentują jej interesy. Spójrzcie na podtekst wyborczy. Te 52%, które dziś w Brukseli oddaje głosy nieważne, nie stawia się do urn lub jest wykluczone, współtworzy realną perspektywę zmian, również w perspektywie krótkoterminowej. A to ziarno będzie dalej kiełkować dzięki coraz bardziej zróżnicowanemu systemowi edukacji. Już do 2030 r. ta demograficzna i społeczna rzeczywistość może przełożyć się na polityczną rewolucję. PVDA/PTB osiąga w sondażach wyniki zbliżone do 30%. Weteran, ukształtowany w realiach domów młodzieżowych „Małe Chicago” i „Bruxelles-Ouest”, prawdopodobnie obejmie stery jako premier tego miasta. I wtedy sytuacja ulegnie radykalnej zmianie. Partia, która reprezentuje całą ludność i dba o ludzi oraz społeczeństwo, mogłaby nagle przejąć operacyjne zarządzanie stolicą . W ten sposób zarządzałaby również kluczową infrastrukturą Unii Europejskiej i NATO. Można zadać pytanie, czy policja zewnętrzna i wojsko są już dziś fizycznie obecne z powodu obaw przed tą potencjalną demograficzną i polityczną korektą historii dokonywaną przez ludność. Obecny model federalny wykorzystuje Brukselę jako region dochodowy. Wraz z rosnącą liczbą osób dojeżdżających do pracy wyższe dochody z brukselskich miejsc pracy są „odbierane” i wydawane w innych regionach. Mieszkańcy Brukseli są zachęcani do podejmowania pracy w innych regionach, przede wszystkim we Flandrii, podczas gdy stanowiska urzędnicze i kierownicze są zarezerwowane dla osób dojeżdżających do pracy, również poprzez rekrutację rodzinną, co jest od dawna bolączką. Konieczna jest reorientacja obecnej polityki centralizacyjnej. Potrzebna jest reforma instytucjonalna, która da Brukseli możliwość pełnego rozwinięcia swojego potencjału w ramach równoprawnego podziału na regiony. Większa autonomia w zakresie polityki bezpieczeństwa, rekrutacji urzędników, edukacji i zatrudnienia wydaje się oczywista. System premii można przy tym odwrócić: mieszkania i premie dla tych, którzy mieszkają i pracują w mieście oraz uczestniczą w jego różnorodności. Ostatecznie społeczeństwo wybiera partię, która mu służy. Czy nie nadszedł już czas, aby uczestnicy tego kolokwium, środowisko akademickie, decydenci, politycy i media połączyli siły i otworzyli oczy na niewygodną prawdę płynącą z danych, które dziś mamy przed sobą. Aby zapoznać się z dalszą analizą wszystkich tych danych w podziale na gminy, prowincje, regiony i całą Belgię, proszę skorzystać z linków poniżej.
To prowadzi nas do podstawowej matematyki przyszłości. Kto bowiem sądzi, że obecny federalny model wykluczenia i ekonomicznego wyzysku przetrwa nadchodzące dziesięciolecia, ten ignoruje dynamikę demograficzną, która już dziś nieuchronnie zmierza w kierunku roku 2050. Spojrzenie w przyszłość o ćwierć wieku w socjologii nie jest zgadywanką. Jest to suma składu populacji, urodzeń i zgonów, salda migracji oraz przeprowadzek, które już dziś można odczytać z rzeczywistych danych i prognoz. Spójrzmy na wykres: podczas Wystawy Światowej w 1958 roku 7 procent mieszkańców Brukseli miało pochodzenie migracyjne. W 1970 roku odsetek ten wynosił 20 procent, a po trzech dekadach intensywnych przeprowadzek i migracji proces wyludnienia zatrzymano dopiero w 2000 roku, kiedy to połowa mieszkańców Brukseli miała pochodzenie migracyjne. Obecnie odsetek ten wynosi 86 procent, wliczając w to wnuki obcokrajowców, którzy uzyskali obywatelstwo belgijskie. A do 2050 roku 95 procent mieszkańców Brukseli będzie miało pochodzenie migracyjne. Nie jest to twierdzenie ideologiczne ani życzeniowe; to matematyka demograficzna. Bruksela jest miastem o najsilniejszym wzroście odsetka ludności o pochodzeniu migracyjnym na świecie, który nastąpił w wyjątkowo pokojowy sposób. Nazwijmy rzeczy jasno i bez wahania . To, co miało miejsce w Brukseli, nie było „zmianą składu etnicznego”. Było to wyludnienie. Historyczny odpływ ludności, który rozpoczął się w 1970 roku i trwał aż trzy dekady . To właśnie międzynarodowa imigracja spowolniła ten spadek demograficzny, by ostatecznie go zatrzymać dopiero około 2000 roku . Spójrzmy prawdzie demograficznej w oczy: gdyby nie migracja i jej potomstwo, Region Brukselski liczyłby dziś liczyłby mniej niż 200 000 mieszkańców. A prawdziwa, budząca kontrowersje prawda tkwi w transformacji społeczno-gospodarczej tej populacji. Podczas gdy stereotypowy obraz Brukseli uparcie utknął w ubóstwie, marginalizacji i braku bezpieczeństwa, dokonuje się przemiana edukacyjna i społeczna o niespotykanych dotąd rozmiarach. W ciągu najbliższych 24 lat dwa pokolenia absolwentów szkół podstawowych i liceów wkroczą na studia wyższe i rynek pracy. Będzie to połowa ludności w wieku produkcyjnym, która do 2050 roku zostanie zastąpiona, podczas gdy trzecie pokolenie będzie jeszcze uczęszczało do szkoły. Jeśli obecna tendencja w zakresie poziomu wykształcenia się utrzyma, to za 25 lat trzy czwarte mieszkańców Brukseli w wieku od 25 do 64 lat będzie miało wyższe wykształcenie, we Flandrii będą to dwie trzecie, a w Walonii – nieco ponad połowa. Niemniej jednak Bruksela pozostanie demograficznym motorem Belgii. W ciągu ostatnich 35 lat do innych regionów wyprowadziło się tyle samo mieszkańców Brukseli, ile obecnie mieszka w Brukseli, a mianowicie 1,255 mln. Jest to zresztą główny powód, dla którego w 2025 r. praktycznie nie odnotowano wzrostu liczby ludności, ponieważ 43 339 mieszkańców Brukseli szukało swojej przyszłości w innych regionach. A liczba ta w przyszłości raczej wzrośnie, niż ulegnie stagnacji. Historyczne różnice między gminami brukselskimi pod względem wykształcenia i zatrudnienia znikną w wyniku wewnętrznych przemieszczeń ludności; w 2025 r. już 63 874 mieszkańców Brukseli przeniosło się do innej gminy brukselskiej, w tym z gmin uboższych do bogatszych. Również grono pedagogiczne przejdzie w ciągu najbliższego ćwierćwiecza prawdziwą transformację. Odsetek nauczycieli o pochodzeniu migracyjnym znacznie wzrośnie, przy poszanowaniu wyboru stroju kobiet. Obecnie 53% kadry nauczycielskiej dojeżdża codziennie do Brukseli, ale to również ulegnie zmianie. Bruksela pozostaje przy tym nieodpartym magnesem dla najlepszych międzynarodowych talentów. A w wyniku tej dynamiki klasyczna elita polityczna we Flandrii staje przed swoim największym historycznym paradoksem. Bo która sieć szkolna oferuje jakość i perspektywy, których pragnie ta wysoko wykształcona, zróżnicowana rzesza ludzi? Edukacja niderlandzkojęzyczna. Niezależnie od tego, czy tradycyjna polityka zdaje sobie z tego sprawę, stwarza ku temu warunki czy też temu przeciwdziała, udział edukacji niderlandzkojęzycznej będzie, podobnie jak w przeszłości, stale rósł w Brukseli. Obliczenia są równie proste, co zaskakujące: do 2050 roku połowa mieszkańców Brukseli będzie miała niderlandzkojęzyczne, a zatem „flamandzkie” pochodzenie, o ile oferta szkolna będzie nadążać za popytem. O „pierwotnym pochodzeniu flamandzkim” już dawno nie będzie mowy . Ludność brukselska ulegnie socjologicznemu i kulturowemu „ponownemu flamandyzowaniu”. Dla coraz mniej liczącej się grupy brukselczyków o pierwotnie francuskojęzycznym pochodzeniu nie będzie to już stanowiło problemu. Nie dlatego, że tradycyjny Flamand odzyskuje miasto, ale dlatego, że niezwykle zróżnicowana młodsza ludność przyjmuje język i kulturę flamandzką jako najważniejszy środek mobilności społecznej i sukcesu społecznego. Obecność flamandzka w Brukseli będzie zróżnicowana albo w ogóle nie będzie. Do początku XIX wieku mieszkaniec Brukseli był głównie Flamandem. Po późniejszej francusizacji od 1970 roku stanowi on, wraz z pierwotnymi francuskojęzycznymi mieszkańcami, mniejszość w Brukseli. Jednak dzięki edukacji w języku niderlandzkim sytuacja ulega zmianie. „Obecność flamandzka” w swoim nowym, zróżnicowanym i niderlandzkojęzycznym składzie staje się spoiwem Regionu Brukselskiego – gospodarczym, politycznym i kulturowym. A język używany w domu, w przeciwieństwie do podnoszonych wokół niego problemów, pozostanie ważnym czynnikiem w bogatej wielojęzyczności mieszkańca Brukseli. Flamand z Brukseli, jako „ekspert z doświadczenia”, będzie w stanie najlepiej wskazać drogę zgromadzonym „mniejszościom”. Ma to dla „flamandzkiej” polityki językowej poważne konsekwencje instytucjonalne . Obecne „ograniczenia” dotyczące edukacji w języku niderlandzkim w Brukseli zostaną zniesione w ramach nadchodzących reform państwowych. Obecne wykluczenie mieszkańców Brukseli z dostępu do stanowisk urzędniczych we własnym mieście zostanie stopniowo zniesione. Bruksela rozwinie się w europejską metropolię, którą w istocie jest, z Brabancją Flamandzką i Walijską jako silnym, zintegrowanym zapleczem, współpracującym w zakresie gospodarki, dobrobytu, opieki społecznej i kultury. Automatyzacja i sztuczna inteligencja mogą sprawić, że brukselska metropolia stanie się Doliną Krzemową nad rzeką Zenne. Ta większa interakcja z zapleczem oraz maksymalizacja poziomu wykształcenia w Brukseli spowodują znaczny wzrost aktywności gospodarczej oraz znaczenia międzynarodowych i finansowych instytucji w stolicy. Do 2050 r. wskaźnik zatrudnienia w Brukseli będzie najwyższy spośród trzech regionów. Struktura dojazdów do pracy ulegnie zmianie. A co z inną niewygodną statystyką: przestępczością? Ciekawe i zbyt mało zbadane statystyki przestępczości sporządzane przez policję pokazują, kto najbardziej cierpi z powodu przestępczości. Nie chodzi tu, jak często przedstawiają to media, o poziom przestępczości wśród ludności. W policji tylko 1 na 3 funkcjonariuszy ma pochodzenie migracyjne, a dotyczy to niższych stanowisk policyjnych bez perspektyw kariery. Ta dysproporcja do 2050 roku całkowicie się odwróci. Rekrutacja będzie miała charakter lokalny i reprezentatywny i będzie mogła liczyć na pełną współpracę społeczeństwa, zwłaszcza młodzieży. Zapewni to rzeczywiste bezpieczeństwo i głębokie poczucie bezpieczeństwa. Zróżnicowana policja, odzwierciedlająca społeczeństwo brukselskie, uderzy w samo serce sieci przestępczych. Również migracja i azyl są wyznacznikiem historycznej konieczności przetrwania miasta. Bez migracji Bruksela byłaby martwym miastem. Migracja pozostaje przepustką do zabezpieczenia przyszłości, również dla Brukseli. Być może będzie to temat na kolejne kolokwium. Przemiana polityczna, przed którą stoi Bruksela bardziej niż jakikolwiek inny region, przenosi punkt ciężkości z dala od klasycznych ośrodków politycznych i (międzynarodowych) służb bezpieczeństwa. Krajobraz polityczny i architektura bezpieczeństwa Brukseli zostaną na nowo nakreślone przez demokratyczny głos mieszkańców Brukseli, którzy dzięki nabywaniu obywatelstwa i rozwojowi edukacji w języku niderlandzkim będą mieli coraz bardziej „flamandzkie” pochodzenie. To nie Bruksela potrzebuje Flandrii, ale Flandria potrzebuje Brukseli. Panie i panowie, kończę. Bruksela nie jest prowincją eksploatowaną. Bruksela nie jest terytorium okupowanym, które musi być trzymane w ryzach przez dojeżdżających urzędników i wojskowych. Bruksela, wysoko wykształcona, niezwykle zróżnicowana i świadoma swojej wartości metropolia, poprzez swoje szkoły zakorzeni się w swoim historycznym, flamandzkim kontekście, aby zapewnić sobie międzynarodową przyszłość, która przyniesie korzyści całej Belgii. Dane nie kłamią, demografia – podstawa każdej nauki społecznej , jak już w 1968 roku sugerował prof. Frans Van Mechelen w swoim kursie demografii – jest matematycznie niepodważalna. Bruksela to przyszłość Belgii. Dziękuję Państwu. Jan Hertogen, socjolog
www.npdoc.be/brussel
– Treść przemówienia można przeczytać na tej stronie. Linki do danych i źródeł: aktualizacje są w trakcie przygotowywania lub można o nie poprosić.
www.npdoc.be/migratieachtergrond
- według regionu, prowincji, gminy
W przypadku uwag, pytań i
sugestii:
jan@hertogen.be
|
